03 March 2009 | organisatie | Karin R.

Ik kan me nog herinneren dat ik met de wat oudere bloggers, waarvan er sommigen niet eens meer bestaan internetsgewijs, besprak wat de mogelijkheden waren om een meeting voor bloggers te organiseren waarbij dat geneuzel om een tafel werd vermeden zodat andere bloggers ook de kans kregen er naartoe te gaan. Iets dat uitnodigde tot vermaak op kunstzinnig niveau. Zoiets als een event, een expositie van bloggers voor bloggers. Op allerlei ik-laat-zien-wat-ik-kan levels. Fotografie, graffitti, literatuur, muziek, lezingen, informatie, filmpjes.

Welke bloggers zijn bezig hun blog op een hoger niveau te plaatsen, zonder daarmee al teveel bekendheid? Welke bloggers hebben het in de vingers, op muzikaal gebied? Welke bloggers hebben dat oog om, alles dat om hen heen is vast te leggen op de gevoelige plaat? Welke bloggers schrijven gedichten, stukjes proza en andere uitblinkende teksten?

Ben je diegene die skipt als er een uitnodiging in je mailbox valt om (nog) eens af te spreken ergens te borrelen om nieuwe mensen te leren kennen zodat je de rest van de middag in een kringetje zit met een biertje of een sapje met een sticker op je truitje?

Een soort van laagdrempeligheid omdat de insteek niet bloggers persoonlijk leren kennen is, maar wat doet die bepaalde blogger met zijn weblog. Zodat je tijdens een leuke middag genoeg te zien hebt, een praatje kunt maken als je er zin in hebt, maar vooral andere talenten leert kennen die bij de bloggers horen.

Zoiets als voorbij de draden van de internetverbindingen, achter de woorden en htmlcode rechtstreeks naar de creativiteit van de mens achter het blog. Een creatief event waarbij laten zien het allerbelangrijkst is.

Als een pilletje in een glas water dat langzaam gaat bruisen. Ik kom hierop terug. Vast en zeker.