Hoe inspiratie voor mij werkt
Ik lees iets. Ik hoor iets. Ik zie iets.
Mijn hersenen gaan als een ratelende sneltrein verbindingen leggen.
Een woord leidt tot een tekst. Een foto tot een verhaal. Een tekst tot een beeld. Een gedachte tot een idee.
Woorden en beelden werken harmonieus samen en vullen elkaar aan.
Mooie zinnen en teksten wil ik uitknippen en bewaren.
Mooie foto’s en plaatjes wil ik uitknippen en bewaren.
Mooie beelden wil ik op de foto zetten en bewaren.
Mooie gedachten wil ik vastleggen op papier en/of internet en bewaren.
Om er later nog eens naar te kijken en het opnieuw op me laten inwerken. Of om er iets mee te doen.
Vrijelijk associëren, dat gebeurt er in mijn hoofd. De hele tijd. Verbindingen komen bij mij als vanzelf en logisch naar boven.
Vaak hoor of lees ik:
‘daar had ik nou nog nooit over nagedacht’
‘zo had ik het nog niet bekeken’
‘hoe kom je daar nou op, we hadden het toch over heel iets anders’
‘goh, zo kan het natuurlijk ook’
Ik ben allergisch voor ‘zo hoort het niet’ en dingen op een bepaalde manier doen ‘omdat het nu eenmaal zo hoort’ en ‘ben je niet te oud om dat te doen’.
Ik koester het frisse en originele kind in mij en hoop dat iedereen dat doet.
Ruim vier jaar geleden ontdekte ik de wereld van de weblogs. En ontmoette ik iemand die er eentje had. Dat maakte het ineens iets haalbaars voor mezelf. Mijn eigen blog werd een plek waar de zinnen en gedachten die ik altijd al had en op papier schreef, de wereld in werden geslingerd. Het voelde fijn om het voortaan te kunnen delen met wie het maar wilde lezen.
Op de msn stond ik bij mensen bekend om ‘dat meisje dat zo vaak van naam wisselt’. Ik vond (en vind) het geweldig om mijn naam en tekst steeds aan te passen aan wat ik denk, voel, zie of aan het doen ben.
Ook op Hyves wissel ik regelmatig van tekst en het wiewatwanneer. Omdat het er is. Omdat het kan. En omdat iedere minuut nu eenmaal anders kan zijn.
Later ontdekte ik Flickr, een plek waar ik met mijn foto’s naartoe kon.
En pas geleden ontdekte ik Twitter. Een plek waar iedereen de hele dag door van alles op kan zetten. In 140 tekens. Soms ontroerend, soms inspirerend, soms niet boeiend, soms vertrouwd, soms dagelijkse sufheid, soms herkenbaar, soms grappig.
Waarom ik graag zoveel deel op internet?
Omdat het kan.
Omdat het makkelijk is.
Omdat ik zoveel inspiratie kan halen uit de dingen die anderen delen.
Omdat het fijn is om te weten dat ik soms ook inspirerend voor anderen ben.
Omdat het zo bevrijdend is dat niet alles in mijn eigen hoofd blijft zitten.
Lees meer interviews van de deelnemers aan Blog-Art: Blog-Art / Interviews.
Tweet
Leave a Reply