03 June 2009 | interview, organisatie | Karin R.

Keklog ging over de mama met de peuter. Nu is peuter alweer kleuter en gaat naar school. Keklog is een, neem me niet kwalijk, moekeblog. Wel eentje met vermakelijke stukjes tekst waarbij de humor vaak ervoor zorgt dat ook moekelozen meelezen. Maar kek zou kek niet zijn als er meer was op keklog. Over haar andere passie bijvoorbeeld. Zingen. Maar eerst over haar weblog wat vragen.

‘Willing to be unimpressive and boring? Howcome?

Ik las hierover in een artikel van Christine Kane en dacht meteen, ja. En het werkt. Voor mij.
Ik wil wou teveel. Ik wou vertellen, laten horen en zien, zingen, schrijven, muziekjes maken en boven alles wil ik dan ook nog ‘s de beste mama zijn die ik kan zijn. En hoe meer ik (tegelijkertijd) wilde, hoe minder er van kwam. En dus besloot ik dat het Tijd was. Om minder te willen. Minder tegelijk. Niet meer balen, maar acceptéren dat er niet meer uren in een dag zitten. Of in een nacht. Bereid zijn om een weinig tot niet indrukwekkend te zijn. Of zelfs saai. Als dat zo uitkomt. Mama, mens en medemens zijn. Zijn wie ik bèn.
En hoe meer ik die spreekwoordelijke druk van de ketel af láát, hoe meer ik gedaan krijg! En erachter kom dat ik sommige dingen helemaal niet zo nodig wil als ik dacht. Het levert me vrije tijd op die ik béter benut.

Hoe zou jij je weblog willen omschrijven?

Huis-, tuin- en Kleuterlog. Ik doe maar wat.

Wat is het doel van jouw weblog? wat wil je ermee bereiken?

Daar ben ik nog steeds niet helemaal achter. Het is me inmiddels wel duidelijk dat ik een drang heb om te delen, maar veel verder ben ik nog niet gekomen.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik me daar ook niet mee bezig houd. Ik keklog in de eerste plaats omdat ik het leuk vind en dat is voor mij al ‘doel’ genoeg.

Wanneer ben je precies begonnen en kun je nog herinneren wanneer je voor het eerst een stukje tiepte?

Op 22 januari 2oo7 tiepte publiceerde ik mijn eerste ‘logje’. Een paar dagen later tiepte ik daadwerkelijk ook wat. Geen haan die ernaar kraaide. En terecht. Het was de bedoeling om het precies één jaar vol te houden, maar dat lukte niet. Ik log nog steeds.

Wat is voor jou de meerwaarde van het bijhouden van je weblog?

Ik vind het dus leuk en leuk is een meerwaarde an sich. Vind ik.
God, ben ik echt zo simpel?
Ja.

Wat is je visie op de mensen die (trouw) reageren op jouw blogstukjes? Zijn dat je fans?

Hahaha, nee. Alhoewel er wel een páár tussen zitten..
De meeste mensen die keklog.nl lezen, reageren niet. Als ik de bezoekersaantallen bekijk en dan het aantal reacties dat er op een dag binnenkomt, kan ik, ondanks gebrek aan hoofdrekentalent, stellen dat nog geen tien procent een reactie achterlaat. En dat is ook prima. Ik log niet voor de reacties. Ook al leveren sommige reacties juist wel weer een ‘meerwaarde’ op.
Na tweeënhalf jaar te hebben vertoefd in weblogland, weet ik ook heus wel dat veel mensen, misschien zelfs wel het meerendeel reageert in de verwachting dat je dan ook bij hen komt lezen en vooral ook reageren. Het zal. Ik heb mijzelf daar ook wel eens ‘schuldig’ aan gemaakt.

Wat heb jij met muziek? Wat is je muzikale achtergrond precies?

Ik heb Boel Veel met muziek. Op m’n vijftiende kreeg ik m’n eerste oppasbaantje en ontdekte ik dat er meer was dan de foute platen van m’n vader en de Top Veertig. Ik hoorde Melanie, Joan Baez en Bob Dylan. Janis Ian èn Joplin. Bonnie Raitt. En natuurlijk, Patsy Cline. Toen was ik Echt Om.
Voor m’n zestiende verjaardag kreeg ik mijn eerste gitaar, maar veel verder dan pling plong in de slaapkamer kwam het niet. Pas tien jaar later stond zat ik voor het eerst met die gitaar op een podium. En na dat eerste onzekere ‘optreden’, met nog een hoog pling plong-gehalte, kreeg ik zomaar ineens optredens áángeboden.
En toen ging het snel. Ik stopte met mijn studie en ging full time liedjes schrijven. En optreden. Dat heb ik, op een bijbaantje hier en daar na, bijna zes jaar volgehouden. Ik kan overigens nog steeds geen noot lezen.

Hoe zou jij je sound willen omschrijven?

Sound?
Sound?
Pling plong?

En hoe komt het toch dat de peutermama zingt voor de hobby en niet (meer) op podia staat, (tot aan blog-art)? :-)

Correctie, Kléutermama. En ze zingt voor de hobby omdàt ze Kleutermama is. Net zoals ze voorheen voor de volle honderd procent voor de muziek ging, is ze de afgelopen jaren voor de volle honderd procent voor Kleuter gegaan. Waarschijnlijk was ik altijd al meer ‘willing to be unimpressive and boring’ dan ik zelf doorhad.
Een kind opvoeden, ja zelfs één kind, is hard werken. Of in ieder geval voor een simpel iemand zoals ik. Niet alleen vereiste het het grootste deel en soms al mijn aandacht, het vereiste ook al mijn Liefde, in die zin dat de Liefde voor de muziek even minder werd. Was. Leek. Er was weinig ruimte voor iets anders, omdat ik dat niet toeliet. Ik heb het mezelf bij tijd en wijle zoveel moeilijker gemaakt dan nodig was, maar ik heb geen spijt. En ook geen idee of ik nog wel echt weer vèrder wil met mijn muziekjes. Of dat het spelen van een pling plong-riedeltje op z’n tijd genoeg is. Omdat het leuk is.
Ik heb ook geen plannen om vóór Blog-art nog ergens te spelen, dus we zullen zien.
Ik ben benieuwd!

Wij ook!

Lees meer interviews van de deelnemers aan Blog-Art: Blog-Art / Interviews.