06 July 2009 | organisatie | Marco Raaphorst

Seth Godin schrijft verrassende blogposts. En ik hou niet eens van marketeers! Nou goeds, voor Seth maak ik al jaren een uitzondering.

Seth heeft de comments niet aan staan. Wie wil reageren kan Seth een mailtje sturen. Doe ik ook weleens. En gelukkig, Seth reageert altijd.

Seth gebruikt wel Trackbacks.

Trackback is een systeem om vanuit weblog A een signaal te sturen naar weblog B. Op die manier weten lezers van weblog B dat er op weblog A een mogelijk interessant bericht staat. Trackback is dus een manier van reageren op een posting op een andere weblog, anders dan via de reguliere reactiepanelen.

(bron)

Trouwens, Google is er dol op; sites die naar elkaar linken. Krachtiger dan een bericht met daaronder een peloton ja of nee-knikkers.

Seth is overigens zeer succesvol. Hij word veel gelezen.

Ook BoingBoing.net had tot voor kort de comments uit staan. En ook die werd veel gelezen.

De vraag over Het Waarom heeft Seth zelf al eens beantwoord:

First, I feel compelled to clarify or to answer every objection or to point out every flaw in reasoning. Second, it takes way too much of my time to even think about them, never mind curate them. And finally, and most important for you, it permanently changes the way I write. Instead of writing for everyone, I find myself writing in anticipation of the commenters.

(bron)

Wat ik ervan vind? Comments zijn zeker niet noodzakelijk. Op tenminste: ze hoeven niet onder je blog te hangen. Mensen zeggen toch wel wat ze ervan vinden op een andere manier. Op Twitter bijvoorbeeld. Comments zijn geen afspiegeling van de werkelijkheid. En mensen die het niet mooi vinden hoor je zelden. Over het algemeen zijn het de ja-knikkers die je hoort. Of kleine aanvullingen hier en daar.

De beste veer in je reet blijft toch echt de Trackback.