19 July 2009 | organisatie | redactie

Men blogt er al over, dit jaar bestaat het fenomeen weblog 10 jaar.

De Wikipedia legt uit:

‘Een weblog, ook wel blog genoemd, is een website waarop regelmatig, soms meermalen per dag, nieuwe bijdragen verschijnen en waarop de geboden informatie in omgekeerd chronologische volgorde (het nieuwste bericht verschijnt als eerst) wordt weergegeven. Wie een weblog bezoekt, treft dan ook op de voorpagina de recentste bijdrage(n) aan. De auteur, ook wel blogger genoemd, biedt in feite een logboek van informatie die hij wil delen met zijn publiek, de bezoekers van zijn weblog.’

De 1e generatie webloggers blogt niet meer. Althans, de meesten dan.

alt0169.com? Weg. Veel van de sites waar zij naar linkten zijn ook reeds de pijp uit. Het oudste logje van alt0169.com dat ik online kan opvissen verwijst naar EW72.com. Ook weg.

Het lijkt Ja, zuster / Nee, zuster wel. Ook weg. Het internet heeft ook zo’n slecht geheugen. En daar lijkt de videorecorder van het internet, de WayBackMachine, zelfs niet tegen opgewassen.

Er is veel veranderd in 10 jaar tijd. Html-de je eerst je weblog in elkaar, zijn er nu vele tools voor in de plaats gekomen. Waren er eerst een heleboel ‘mannenblogs’ met veel linkdumps over bier, vrouwen en bier, zijn ze nu overgenomen door hele zakelijke communityblogs. De vrouwenblogs á la sex & the city lijken ook te verminderen. De kwaliteit van het weblog in het algemeen is verbeterd. Zelfs microbloggen met Twitter is niet weg te denken uit het journalistieke leven en vult de ‘amateur’ blogger zelfs het nieuws aan door middel van foto’s en tekst.

En het webloggen is in 10 jaar tijd redelijk mainstream geworden. In Amerika ben je al sinds jaar en dag ten dode opgeschreven als je als bedrijf niet minimaal 1 weblog hebt. Nee, liefst een weblog per werknemer. In Nederland lopen we achter. Menig weblog gaat over hoe je geld kunt verdienen met een weblog. Het antwoord op de vraag: “wat is het businessmodel?”. Kortom: saai!

De oude media kan er eigenlijk ook niet meer omheen; ook zij zullen mee moeten in de blogstroom. De krant is straks gerecycled als toiletpapier. Weblogs zijn zó 2009 en verder.

Veel weblogs zijn schijtlollig, kankeren op vanalles en nog wat, maar als puntje bij paaltje komt hollen ze hard weg. De meeste webloggers zijn omkoopbaar. Neem GeenStijl bijvoorbeeld. Alternatief is dat niet meer te noemen. Het concept is bedacht door marketing jongens. En dat ze zelfs op een oud medium zoals televisie hun dingetje gaan doen (*fluit*) geeft te denken. GeenStijl is voor wat geld makkelijk omkoopbaar.

Ook bij GeenStijl bestaat er geen strikte scheiding tussen redactie en commercie. Het GeenStijl-bericht ‘Fok!-user filmt eigen inbraak‘ was onderdeel van een commerciële samenwerking tussen het weblog en OMD, vertelde Smit.

Volgens Weesie komen dergelijke betaalde blog-berichten echter nauwelijks voor op GeenStijl. “Het gebeurt bijna niet. Je wordt kapotgemaakt door je publiek. Die zagen je tot boven je knieën af.” De openhartige Smit maakt zich minder zorgen over de geloofwaardigheid van GeenStijl en VKmag. “Voor de meeste bezoekers doet het er toch niet toe of het waar is of niet.”

(bron)

Gelukkig zijn er nog wel onafhankelijke webloggers die iets zelf scheppen. Die iets maken. De Creatieve Webloggers. En voor die webloggers zijn we blog-art begonnen. In het jaar dat de weblogs 10 jaar bestaan.