26 juli 2009 | organisatie | Karin R.

Toen ik in de brugklas zat, kregen we thuis internet. In 2001. Dat was ook het jaar waarin we een computer kregen. Mijn moeder hield vroeger alles zo veel mogelijk op afstand van mijn kinderlijke onschuld. Een vergeefse poging gezien ik nu zó vijftien krachttermen uit de Chinese pornoindustrie kan opnoemen, en dat ik die weet puur omdat Wikipedia bestaat, en ik tijd heb.

Als ik aan die tijd terugdenk, dan krijg ik een typische smaak in mijn mond; de smaak van de eerste stoommachines en de kiesstrijd. Beter: de smaak van de uitvinding van het wiel. De smaak van iemand die vreselijk achterliep.

Het waren dan ook geen 25 Mb/s capriolen. Eigenlijk weet ik niet hoe het wel ging. Ik kan me voorstellen dat er niet eens een router aan te pas kwam. Dat er via straling een directe verbinding met God gelegd werd, en dat de computer vervolgens bad om internetverbinding. Ken je die kraakpiepjes nog die je destijds hoorde als er verbinding werd gelegd met internet? Zo klinkt een biddende computer.

Enfin, ik mocht in ieder geval tien minuten per dag internetten; er werd ‘per tik’ betaald. In tien minuten kon je met dat slakkeninternet ook niet veel doen, en ik kende trouwens ook maar één website: Ilse.nl. Elke dag surfte ik er even heen.

Eigenlijk keek ik gewoon tien minuten lang naar de startpagina, me verwonderend over de kleuren, plaatjes en typografie. Het was telkens weer alsof ik voor het eerst sneeuw zag. Ilse.nl. Mijn liefde was puur.

Nu is internet vermiljardvoudigd. En sinds kort is er Bing. Hierbij moet ik vermelden dat ’sinds kort’ ruim moet worden opgevat: waarschijnlijk bestaat Bing gewoon al jaren en kom ik er nu pas achter. Ik ben nog steeds niet helemaal bij de tijd. Heb ik dus toch aan mijn moeder te danken.

“Fantastische zoekresultaten!”. “Veeuuuuhl beter dan Google, man!”. Ik moest en zou eraan geloven. Want op Bing staat het plaatje dat je wilt op pagina 34, en op Google pas op 36.

Laten we wel wezen: wat je zoekt, vind je toch niet. Gisteren wilde ik graag een leuk plaatje van een rockabilly man. Google noch Bing bleek bekend met mijn wens. Op Bing kon ik wel kiezen tussen een portret van alleen het hoofd, of eentje van hoofd en schouders, maar ik snap ook niet waarom er plaatjes zijn van alleen hoofden.

Na uren zoeken besefte ik dat ik beter gewoon zelf met een camera in de struiken kon wachten totdat er een rockabilly man voorbij kwam lopen. Of er zelf een plaatje van kon tekenen.

Daarbij ben ik ook van mening dat ‘bingen’ echt geen algemeen aanvaard werkwoord mag worden.

“Laatst heb ik Balkenende gebingd.”

“Laat ik mezelf eens even bingen” acht ik enkel besteed aan mensen die meer Chinese pornokrachttermen kennen dan ik.

En “Gisteren heb ik je oma gebingd”. Dat is gewoon vies.

Ik blijf dus bij Google. Het zit in mijn systeem. En als dat systeem faalt, is er altijd nog de bibliotheek. Nostalgie is een schone zaak.

Voetnoot: ik heb de afgelopen tijd acht genomen van de malligheden van Peter-Vincent Schuld – zie hier en hier – en ik wil toch graag even vermelden dat het plaatje linksboven een werk is van Mykl Roventine. Overigens verwacht ik spoedig een email van de redactie van Boomerang.nl waarin staat dat ik hier hun ultra coole Google Classic card mag vertonen.

Deze blogpost hebben wij met permissie mogen plaatsen. Dank Zinzy!