23 augustus 2009 | organisatie | Karin R.

Zo begint het boek dat ik nu lees.

Want mensen die genoeg te doen hebben; een druk sociaal leven, drukke baan en andere real life drukke dingen kúnnen gewoonweg niet op het internet zitten, laat staan bloggen.

Bloggen is ook zó niet nu. Je moet gewoon lekker in de zomer op het strandje gaan zitten en loungen in de zon, of een stukje gaan fietsen in het bos of in een bootje op een meer vertoeven. BBQ’en, wijntje drinken en klessenbessen met de buren die je al eeuwen niet gezien hebt.

Mensen die bloggen zitten de hele dag maar op een kamertje een stukje te tikken of hun email te bekijken. Ze weten helemaal niet wanneer het lunchtijd is of dat het al donker begint te worden. De tijd op het WWW is oneindig.

Er is ook een echte angst voor de real life people om te gaan bloggen. Voor je het weet zit je eraan vast. Je wilt delen en vertellen en reacties uitlokken bij de anderen. Je checkt telkens je weblog op meer en beter en interactie, want dat is wat je weblog veroorzaakt. En daarvoor blijf je vastgeplakt aan je stoel zitten. En tijd raakt kwijt. Helemaal kwijt. Je hoort je deurbel, je telefoon en het geroep buiten niet meer. Je raakt in de ban van je blog.

Voor sommige mensen is internet, webloggen en alles wat ermee samenhangt een ware angst. Het maakt dat je ermee bezig blijft en dat het je geen controle meer geeft over de rest. Terwijl ik dan verbaasd mijn wenkbrauwen ophaal. Zit ik dan de hele dag achter mijn laptop alleen maar wazig te staren naar mijn weblog, mijn email en twitter? Er is meer in de dagbesteding dan dat.

Ligt de angst niet juist in het niet willen proberen want als je gaat proberen je het zo leuk gaat vinden dat je elke dag een weblogstukje wilt doen?

But hey, real people don’t blog. — Anonymous.

(Overigens gaat het boek verder juist over hoe je blogt en hoe je een corporate blog goed op de rails zet.)