In plaats van feestvieren.

Ik stond gisterenavond op de plek. Het heeft wat, die plek. Terwijl de regen naar beneden kletterde, en de wind de regen tegen de muren duwde, en via het licht zag je dat de regenspetters naar beneden vielen maar weer omhoog ketsten, bekeek ik de plek.

Er was een openingsfeestje, wij hadden een uitnodiging gekregen, en dus dofte ik me op. In het begin waren er nog niet zoveel mensen, misschien dat het vieze weer hen tegenhield. Binnen klonk arabische muziek en hing men de jassen op aan rekken in de garderobe. De DJ, een klein mannetje met een hoedje, pielde wat aan een knopjesding terwijl de gasten een glaasje champagne haalden. De champagne was lekker. Dronk weg als appelsap.

Maar halverwege stond ik op de plek dus. De plek waar alles gaat beginnen, over een maand. Het was voelbaar. Ik voelde goede spanning; een gevoel van ik-wil-knallen! Door op de plek te staan kwamen er meer ideetjes. Goede ideetjes. Het vulde alleen maar aan. En dan kunnen we daar, dit. Op die plek zullen we dat nog moeten veranderen. Als we nou die stellages dwars kunnen neerzetten dan …

De organisatoren van het feestje van gisteren liepen heen en weer, schudden talloze handen en verwelkomden gasten die natgeregend binnen kwamen. De muziek werd wat meer soul. De voetjes gingen mondjesmaat van de vloer. De champagne raakte op. De hapjes ook. Men zat of stond en genoot. Een leuke avond. Zoals dat hoort.

Ik stond gisterenavond op de plek waar blog-art straks zijn deuren zal openen. Ik zag het al voor me. Een goed gevoel.

Leave a Reply