08 September 2009 | interview, organisatie | Karin R.

Aangezien Rutger volop blogt op zijn weblog en men hem o.a kent van de mysterieuze meeting met Merel Roze, maar ook omdat meneer dankzij zijn leeftijd toch wel opvalt in deze blogwereld, wilde blog-art hem toch eens een aantal vragen voorschotelen. Over weblogs, twitter en verslavingen.

1. Wat deed je besluiten een weblog te starten en hoe oud was je toen?

Toen ik met mijn weblog begon wat ik nu bestier, was ik *zoekt op in archief* twaalf. Daarvoor heb ik nog een reeks weblogjes gehad waar ik dan vier stukjes op schreef en dan weer verkasde. In het archief van web.archive.org vond ik een weblog uit 2007, dus ik was elf. Laten we het maar bij elf houden dan.

2. Wat vinden je vrienden/klasgenoten/familie van je ‘hobby’?

Mijn famillie “bejubelt” het alleen maar door elk vorm van media die ik haal op te nemen of te kopiëren en die door te sturen naar hun hele vriendenkring, dus die zijn er alleen maar positief over. Mijn vrienden vonden het in eerste instantie raar, en ik heb mijn weblog/twitter ook heel lang voor ze verborgen gehouden, maar na wikken en wegen lezen zij het nu ook gewoon. En ze hebben er ook niets op tegen, ze vinden het zelfs overwegend “cool”, als ik het juist begrijp. En ondertussen leest volgens mij ook de hele docentenkamer mijn weblog.

3. Op een bepaald moment nog niet zo lang geleden vond je dat het bijhouden van een blog nogal verslavend was en ging afkicken, hoe beviel dat?

Daar zit nog een verhaal achter, want ik ben zo’n iemand die een raar idee verzint en dat ook direct uitvoert zonder erbij na te denken. Dat was dus ook een van die “weblogloos” ideeën. Later bedacht ik me nog dat het misschien handiger was geweest als ik alles gewoon een kladblok documentje had geschreven en dat na de week had kunnen uitbrengen. Desalniettemin was het heel raar, ik ontdekte toen dat iedereen om mij heen het weblog las, want ik kreeg uit de gekste hoeken (Curacao!) mailtjes van lezers die zich afvroegen wat er allemaal gaande was in mijn hersenen. Het is voelt een beetje als een “verstandelijke beperking” gezien jij verhalen hebt maar je belemmert wordt door jezelf om ze op te schrijven.

Je ging wel een klein beetje smokkelen door wel te bloggen op een ander blog zonder reacties, vind je reacties belangrijk?

4. Er zijn mensen die bij hoog en laag beweren dat ze niet schrijven voor de aandacht, maar alleen voor hen zelf. Heel lang heb ik dat ook volgehouden, maar ik viel een beetje door de mand. Je kunt wel een stukje schrijven waar je heel trots op bent en dan op “publiceren” klikken en dan gewoon blij zijn dat je het geschreven hebt, maar dan kan je beter gewoon op een leeg documentje op je computer een stukje schrijven en dat gewoon opslaan en af en toe teruglezen. Ik denk dat de meeste webloggers precies hetzelfde in elkaar zitten als ik, want over het algemeen zijn webloggers een beetje “aandachtsgeil”. Ik zeg ook tegen mensen die beweren dat ze alleen voor zichzelf schrijven: “Waarom schrijf je dan een weblog? Waarom zet je dan alles op internet?” en meestal hebben ze daar geen antwoord op.

5. zou je een dag echt zonder internet kunnen?

Ik kan wel een dag zonder internet, er zijn vakanties of weekenden waarbij ik dagen geen computer of telefoon met internet aanraak. Soms is het heel lekker om gewoon jezelf af te sluiten van de snelle, moderne wereld die altijd doorraast en jezelf gewoon af te sluiten met een fles mangosap en een goed boek.

6. Je staat 9 oktober tijdens blog-art op het podium in het foyer met een heus twittergedicht, wat vind jij de meerwaarde van twitter?

De meerwaarde is dat het allesomvattend is. Feitelijk heb je geen weblog, nu.nl en andere site’s meer nodig als je Twitter hebt, want twitter omvat alles. Er komen zoveel leuke dingen uit, ik kreeg onlangs een hele doos met opladers toegestuurd omdat ik mijn oplader kwijt was. De drempel ligt zo laag, dat je er zelfs met een rolstoel overheen kunt. Vorige week heb ik nog een nieuwe twitterende student rondgeleid in Nijmegen gezien ze niet eens wist waar de supermarkt was. Daar kan ik zo van genieten, van dat “alles is mogelijk” motto wat Twitter met zich meedraagt.

7. Wat verwacht je verder van blog-art en wat zou jij niet willen missen die dag?

Ik denk dat blog-art een hele interessante dag wordt, gezien twittermeetings eigenlijk altijd interessant zijn. Ik heb al een lijstje gemaakt met dingen die ik MOET zien van mezelf. Ik verwacht dat er heel veel leuke gesprekken zullen ontstaan. Kort gezegd: ik heb er zin in!

Rutger staat om 17.30 op het podium in het foyer en draagt het Twittergedicht voor. Rutger heeft het weblog koekjesfabriek.com en is de jongste deelnemer.

Lees meer interviews van de deelnemers aan Blog-Art: Blog-Art / Interviews.