Blog-Art op het NOS journaal van 9 oktober 2009 (22:50uur) from Marco Raaphorst on Vimeo.

We zijn een groep vrienden om mee te beginnen. Toen we op een avond besloten een film op de TV te kijken, moesten we op Teletekst opzoeken hoe laat de film begon en waar die speelde. Het onhandige getik met nummertjes op de afstandsbediening en de daar op volgende lange wachttijden deden de frustraties hoog oplopen. Toen een van ons besloot de film te downloaden, kwamen we er achter dat in de tijd dat je een beschrijving opzoekt op Teletekst, je de hele film kunt downloaden. Voor ons is Teletekst dus dood. Maar dat is geen waarheid. De naam is eigenlijk een metafoor voor het hele systeem waarin we ons op dit moment bevinden; iets dat eigenlijk niet naar behoren functioneert, maar toch in leven wordt gehouden.

2) Wat doen jullie precies?

We houden een blog bij, wat eigenlijk een soort van onderzoeksplatform voor onszelf was, totdat anderen het begonnen te lezen. Op dit blog posten we ontwikkelingen en projecten, die wij relevant vinden om het beeld te schetsen van een maatschappij in verandering, en de consequenties daarvan.

Daarnaast zijn er de projecten die we uitvoeren. We proberen altijd een vertaling van een virtueel iets, naar een fysieke ruimte te maken dmv een interactieve toepassing. Zoals op TODAYSART09, waar we met ALLWEKNOW gebruikers de gelegenheid gaven een voorproefje te krijgen van wat er allemaal om hen heen gebeurde op dat moment. Dit presenteerden we hen voor een interactieve spiegel, waarin je met behulp van een soort hologram door de verschillende mogelijkheden kon navigeren.

3) Sommige mensen vinden dat weblogs alweer dood zijn, wat is jullie mening?

Bloggen is een medium dat de gebruiker in gelegenheid stelt een grote groep mensen te bereiken, dat kan met nieuwere diensten zoals micro-bloggen (twitter, friendfeed, etc.) inderdaad ook, maar de limitatie tot 140 karakters zal altijd een belemmering zijn in het brengen van nieuws of verhalen.

Eerlijk gezegd zie ik niet in waarom bloggen dood zou zijn, het is nog jong en er is nog veel in te ontdekken. Omdat wij roepen dat Teletekst dood is, betekent dat nog niet dat wij alles wat meer dan 3 maanden oud is, dood verklaren.

4) Hoe gebruiken jullie het internetmedium en kun je uitleggen wat het voor jullie doet?

Internet is geen medium, maar is een verzameling van media, maar goed..
We doen allemaal aan bloggen, twitteren, vleesboeken, flickren en al die zooi, daar zijn we niet uniek in. We krijgen onze dagelijkse portie nieuws binnen, we doen er onderzoek voor nieuwe projecten en we halen er onze entertainment. De kracht van het delen en de nieuwe ontwikkelingen in collaboratief werken is hetgeen dat ons zo boeit.

5) Wie is TeletekstisDood precies? (Het team, taken, etc)

Een opsomming per persoon lijkt gepast;

-Beer van Geer; onlangs afgestudeerd Master of Art and Technology/Digital Media Designer
-Jorick Mulder; professioneel VJ en video-expert
-Mikhel Maes; Art/Science-student, muzikant en oprichter van het blog Fonkelhorse
-Tim Terpstra; momenteel in Vietnam voor zijn afstudeerproject (Master of Art and Economics)
-Micah Westera; acteur
-Laurens Profittlich; programmeur/muzikaal genie
-David Veneman; Interactive/Media/Design-student, vormgever en mede-oprichter Pecha Kucha Den Haag

6) Jullie hebben een uigesproken mening over de huidige kwestie met de Buma, wat wil je er nog over kwijt en ga je daar nog wat over roepen tijdens Blog-Art?

Ik zou zeggen; kom 9 oktober om 20:15 kijken, dan krijg je het pas te horen!

7) Wat zou je zelf graag willen zien tijdens Blog-Art?

In plaats van een offline naar online-gebeuren, iets dat de brug slaat van virtueel naar fysiek.

8) Hoe ga je in de toekomst jullie weblog inzetten?

We zijn al bezig geweest met het integreren van ons blog in een community-achtig platform voor creatieve geesten. De posts op het blog worden dan een directe ontvlammer voor nieuwe projecten en zullen ook visueel gekoppeld worden aan lopende projecten, of juist de projecten die nog in de steigers staan. Zo worden de posts op het blog minder vergankelijk en tijdelijk en hebben daardoor meer functie dan alleen nieuws verkondigen.

9) Heb je nog tips van blogs die jullie inspireren?

Flowing Data, PSFK, I Love New Work, The Next Web, Virtual Complexity, Digital Urban, Freshcreation, Interactive Architects, Johnny Holland. Verder zijn er wat individuen in het wereldje die we nauw in de gaten houden, zoals Roeland P. Daarnaast volgen we veel grote denkers zoals Clay Shirky, Seth Godin, Aaron Koblin, Charlie Leadbeater en Douglas Rushkoff.

10) Nog iets te melden tot slot?

Het web is een tussenoplossing voor een overgang naar een nieuwe manier van denken, werken en leven. De uiteindelijke oplossing is technisch nog niet helemaal daar, maar wij als mensen al helemaal niet.

Teletekstisdood

Lees meer interviews van de deelnemers aan Blog-Art: Blog-Art / Interviews.

1. Hoe lang blog jij al?

Sinds juli 2001, toen nog op Comicbase.nl. Na veel omwegen (Blogger, Web-log.nl, Volkskrantblog en weet ik veel welke portals nog meer) ben ik uiteindelijk op JeroenMirck.nl terechtgekomen. Dat was een soort van thuiskomen. Dat moet een blog ook zijn: een eigen huis.

2. Wat is het verschil tussen een weblog en de artikelen die een krant online publiceert? Wat maakt dat een weblog een weblog is?

Weblogs zijn interactiever, vaak geschreven voor een actief reagerend publiek. Ook zijn ze vaak persoonlijker van toon. In de journalistiek wordt de Ik van de auteur doorgaans rigide weggelaten, in de blogosfeer krijgt diezelfde Ik vaak juist alle ruimte. Zo is er echt sprake van twee werkelijk van elkaar verschillende media.

3. Volg jij weblogs van creatieve makers? Kun jij er een toelichten?

Een jaar of vijf geleden zijn Nederlandse striptekenaars massaal op internet gaan publiceren, daartoe aangemoedigd door de al langer bestaande stroming van webcomics in in de VS. Ik heb daar indertijd zelfs een prijs voor in het leven geroepen: de Clickies. Het leuke is dat het blogformat hen heel goed past. Sommige tekenaars zijn ook echt gaan bloggen, maar dan op een visuele manier. Tekenaars die dat leuk en frequent doen, zijn Floor de Goede (Do You Know Flo), Nozzman en Hallie Lama. Flo heb ik jaren geleden al eens aangemeld als lifelog bij de Dutch Bloggies, maar dat heeft hem indertijd helaas geen nominatie opgeleverd.

4. Zit er ontwikkeling in weblogs, zijn ze nu anders dan 10 jaar geleden?

Weblogs worden professioneler. Dat komt in de eerste plaats door de laagdrempelige techniek: we hoeven al lang niet meer zelf iets helemaal vanuit het niets in elkaar te knutselen, maar kunnen gewoon even een WordPress-template inladen. Ook in het schrijven voor blogs zelf worden we steeds behendiger. Even een eigen foto, scan of video aan een bericht toevoegen is een peuleschil. Tegelijkertijd moeten we niet vergeten dat bloggen om de inhoud draait. Daarvoor geldt nog steeds: er zijn goede en vooral ook veel minder goede of gewoon minder interessante blogs. Meer betekent niet per se: beter. Wil je je onderscheiden, dan moet je nog steeds je best doen. Alleen maar goochelen met nieuwigheidjes is straks niet meer voldoende.

5. In Amerika tel je als bedrijf al jaren niet mee als je niet minimaal 1 weblog hebt, is dat in Nederland ook het geval?

Nee, corporate blogging is in Nederland een moeizaam proces. Onze poldercultuur zorgt ervoor dat alles doodvergaderd wordt, dus sneuvelt het op zich leuke idee van een corporate blog vaak al in het besluitvormingstraject. Communicatie-afdelingen drukken een steeds zwaardere stempel op het corporate beleid en staan vaak niet toe dat een bedrijf zich openstelt door te gaan bloggen. Hartstikke jammer. De zekerheid regeert.

6. Twitter noemen ze een microblog maar is toch wat anders dan een ‘gewoon’ weblog. Of is dat niet zo?

Het verschilt veel meer dan die vijf extra letters. Het hadden er juist minder moeten zijn, want Twitter draait om iets zeggen in een minimaal aantal woorden. Blogs zijn er steeds meer voor de achtergronden, Twitter voor de snelle signalering. Ook is Twitter veel intereractiever, omdat ook dat daar veel sneller gaat. Logisch dus dat menigeen minder blogt, want sommige taken zijn verschoven naar het twitteren. Toch denk ik dat de opkomst van Twitter juist een zegen is voor de blogosfeer. In de eerste plaats omdat het je beter doet nadenken wat je nou eigenlijk op een weblog wilt vertellen. Daardoor draagt Twitter bij aan de kwaliteitsverhoging van blogs. Daarnaast is Twitter een heel belangrijke doorverwijzer. Na Google haal ik het meeste bezoek naar mijn blog via mijn tweets (en de retweets van anderen). Een ongelooflijk krachtig medium.

7. Moet een schrijver van een weblog ook zelf in de comments actief reageren?

Niks moet, maar ik vind dat je dat bij voorkeur wel moet willen doen. Op een persoonlijk weblog is het ronduit vreemd als de auteur niet reageert. Of hij moet er niet van houden en sluit zijn comments zelfs helemaal, zoals Wim de Bie vroeger deed. Dat laatste is een keuze. Ik ben niet zo’n purist die weblogs zonder comments geen weblogs vindt, maar je mist daarmee wel een prachtige meerwaarde van het medium. Reacties zijn niet alleen nuttig voor jouzelf, maar voegen ook voor de andere lezers iets toe. Weblogs zijn wat dat betreft een levend organisme. Op grote groepsblogs kan ik me trouwens wel weer voorstellen dat de auteurs hun inbreng in de discussie minimaliseren, omdat het simpelweg niet te doen is. Begin je er eenmaal mee, dan schep je een moeilijk vol te houden verwachtingspatroon. Maar de essentie van bloggen is: reageer, reageer, reageer!

8. Jij bent journalist en je blogt onder persoonlijke titel, voel jij je nooit beperkt?

Nee. Waarom zou dat voor journalisten anders zijn dan voor andere mensen die bloggen naast hun dagelijks werk? Juist omdat schrijven mijn werk is, geniet ik van de vrijere rol die ik mezelf op mijn blog toebedeel. In tegenstelling tot veel journalisten van de oude stempel zie ik ook niet zo bijster veel verschil tussen journalist en blogger zijn. Die tegenstelling bestaat echter nog wel in de hoofden van velen. Veel journalisten vinden bloggers vooral prutsende, de markt verziekende amateurs, terwijl bloggers juist journalisten zien als een onbetrouwbaar, vooringenomen, uitstervend ras. Beide groepen hebben een beetje gelijk en een beetje ongelijk. Ik kies voor de combinatie van beide. Dat is het recept van de toekomst voor de mediabranche.

9. Passie versus zakelijk voordeel, hoe verhoudt dat zich op jouw persoonlijk weblog?

Ik blog uit passie, maar draag ook uit wat ik voor werk doe – en haal daar presentatie- en schrijfklussen uit. Dat is dus zakelijk voordeel. Toch blijft passie de basis, want zonder die passie zou ik niet zijn wie ik ben en zou ik anderen niet kunnen inspireren.

10. Wat verwacht je van de discussie “oude media, wat moeten die nou met nieuwe media?”

Ik ben benieuwd of de media geleerd hebben van de digitale ontwikkelingen van de afgelopen paar jaar. In 2007 schreef ik voor journalistenblog De Nieuwe Reporter het pamflet “Journalisten moeten bloggen of ze verliezen hun baan.” Dat was moedwillig wat scherp aangezet, omdat nieuwe media nog steeds het stiefkindje waren van de journalistieke organisaties. Ik heb de indruk dat dat voorzichtig verandert, maar kom nog steeds veel conservatisme tegen. Hopelijk word ik in het debat positief verrast.

Jeroen mirckt hierrr.

Lees meer interviews van de deelnemers aan Blog-Art: Blog-Art / Interviews.

(Foto’s: Avatar / ‘TIME Person of the Year 2008‘)

1. Waarom zou een mens nog bloggen nu we Twitter hebben?

Twitter is wat mij betreft het meest interessante medium van dit moment. Twitter is direct, Twitter is snel, Twitter is altijd en overal. Maar Twitter is daardoor ook vluchtig. Twitter is nu en hier en tweets zijn snel weer vergeten. Twitterberichten gaan op in de massa, gesprekken blijven niet bestaan. Voor veel zaken is dat helemaal niet erg, alle gesprekken van de wereld hoeven immers niet bewaard. Voor de verhalen en meningen waarvan je wel wilt dat ze blijven, voor meningen en visies die meer ruimte nodig hebben, heb je je blog. Daar werk je als het ware aan een portfolio. Mijn blog blijft belangrijk, maar ik moet toegeven dat ik sinds Twitter minder aan bloggen toekom.

2. Zit er niet een grens aan dat snel publiceren?

Aan het snel publiceren zit geen grens. Aan het filteren van wat waardevol is wel. Dat is de uitdaging van de toekomst. Hoe aggregeer je wat relevant is, hoe bewaar je wat bij elkaar hoort, etcetera.

3. Nu iedereen via een weblog zijn eigen omroep kan vormen met eigen content, moeten de bestaande omroepen dat zien als concurrentie?

Alles wat vrije tijd opslokt is concurrentie voor omroepen via de klassieke kanalen. Maar dat geldt ook voor kranten en weekbladen. Social media, van blogs tot netwerken als Hyves zijn de plekken waar mensen ervaringen delen, meningen uitwisselen, dingen laten zien die ze mooi vinden of maken. Media worden minder belangrijk als gids en filter. Een omroep is van oudsherre eenrichtingsverkeer, media anno nu tweerichtingsverkeer. Dus ja het nieuwe snoept af van het oude, maar is tegelijk niet te vergelijken.

4. Moet de grote knal qua internet video nog komen? Straks heeft iedereen een mobieltje waarmee je video live kunt streamen.

Ik denk niet dat mensen veel meer video gaan maken dan nu als het om programma’s gaat. Filmen en monteren kost tijd. Maar video wordt inderdaad wel veel belangrijker en alom aanwezig. Maar meer live streamen, laten zien wat overal gebeurt en te zien is, dan als publiceren van gecomponeerde en gemonteerde beelden.

5. Er zijn artiesten, zoals bv Tom Waits, die niet alles prijs willen geven over wie ze zijn en wat ze doen, maar dat lijkt haaks te staan op de Twitter-always-on mentaliteit. Is er hoop voor die artiesten?

Mystiek kan ook waardevol zijn. Geheimzinnig kan ook een aantrekkingskracht hebben. Maar in de regel geldt deel kennis, laat je passie zien, ga het gesprek aan. Dat is media anno nu.

6. Waarom ben je zelf een weblog begonnen?

Ik ben ooit bij de VPRO gaan bloggen om mijn afdeling Digitaal op de hoogte te houden van ontwikkelingen. Maar later werd de waarde juist kennisdeling. De optelsom van de bezoekers van mijn blog weet veel over media en wat ik ook schrijf, er wordt altijd kennis en kunde van anderen aan wat ik vind of signaleer toegevoegd. Oftewel: ik word zelf wijzer van kennis delen.

7. Wanneer stop je met webloggen?

Niet. Een blog is een eigen krantje, een eigen kanaal. Daar doe ik geen afstand van. Daar is het te leuk voor.

8. Is er eigenlijk wel zoiets als oude en nieuwe media, is het niet gewoon tekst, audio of video?

Er is tekst, audio of video, dat klopt. Maar op internet kun je alles tegelijk inzetten, kun je kiezen wat wanneer van toegevoegde waarde is. Maar het belangrijkste van internet vind ik het gesprek, de conversatie. Samen weten we meer. Dat is fundamenteel anders dan bij klassieke media.

9. Wat vind je op dit moment de meest interessante ontwikkeling online?

Het real-time web verveelt nog lang niet. Tekst, foto’s, video’s, overal vandaan. Contact met iedereen en elke plek.

10. Jouw ding is toch zeker muziek, vind je dat internet zorgt voor vernieuwing hierin?

Internet vernieuwt de muziek zelf niet, maar wel de relatie tussen muziek en publiek. Een band kan zijn fans beter dan ooit bereiken. Heeft andere media minder nodig. Een band is ook minder aan grenzen gebonden. En distributie kan hij zelf doen. Internet maakt onafhankelijker van oude structuren.

(Erwin Blom zal op Blog-Art een lezing geven en de discussie “oude media, wat moet die nu met nieuwe media?” leiden, zie Blog-Art / Programma)

Erwin blogt natuurlijk onder zijn eigen en dus hierrr.

Lees meer interviews van de deelnemers aan Blog-Art: Blog-Art / Interviews.

Voordat internet voor het grote publiek beschikbaar werd, maakte ik al gebruik van zogeheten Bulletin Board Systems (BBS) waarmee ik met een modem met een snelheid – zeg maar eerder: traagheid – van 300 Baud toegang had tot informatie en bestanden op de computer waarop ik inlogde. Ter illustratie: een plaatje van 30 – 40 Kb downloaden duurde rond de 15 tot 20 minuten. Van te voren wist je nooit hoe het plaatje er uit zou zien, want van preview was nog geen sprake. De naam van het bestand was het enige dat moest overtuigen om het bestand te downloaden.Mijn favoriete BBS was ‘Cybertag‘, waar kunstenaars hun grafisch werk met elkaar deelden en aanpasten. Een geval van Creative Commons avant la lettre.

Mijn eerste kennismaking met internet was F.I.D.O. Dit was een netwerk van Bulletin Board Systems die onderling minimaal eenmaal per dag berichten uitwisselden en hiermee verpreidde. Hierdoor werd het mogelijk berichten naar e-mail adressen op internet te versturen. Zo snel als we tegenwoordig gewend zijn was dat niet: een bericht naar de V.S. deed er wel een paar dagen over om op de plek van bestemming te arriveren, maar mijn enthousiasme was er niet minder om. In die tijd keken de meeste mensen me nog vrij glazig aan als ik de term e-mail of internet liet vallen.

Zodra XS4ALL werd opgericht, nam ik hier een account om gebruik te maken van ‘the real thing’, Internet. Overigens nog niet bepaald voorzien van enig visueel spektakel; DOS-achtige programma’s als Telnet, Pine, Gopher en Archie (met zeer Spartaanse gebruikersinterfaces) waren het enige dat toen beschikbaar was om rond te struinen op het Net. Ik heb er zelfs een beetje Unix voor geleerd om optimaal met Telnet uit de voeten te kunnen. Ondertussen introduceerde XS4ALL ‘De Digitale Stad’ (DDS) waarmee gratis gebruik kon worden gemaakt van Internet. De metafoor van een stad zorgde dat mensen met een minder technische achtergrond op een voor hun begrijpelijke manier gebruik maakten van Internet.

De introductie van het World Wide Web was natuurlijk een spectaculaire verbetering en al snel was ik een van die 100 mensen in Nederland die een eigen website maakten. Zonder enige kennis van HTML maakte ik – net als veel mensen – mijn eigen webpagina’s door pagina’s van anderen aan te passen, maar ik verdiepte me al snel in HTML en werkte geruime tijd als webdesigner bij diverse reclamebureau’s.

2. Je bent ook een van de eerste Nederlandse podcasters, wat trok jou daarin aan?

Toen podcasting ontstond, maakte ik al drie jaar wekelijks live online radioprogramma’s zoals Radio Gamba en Zebra404 Musicparts, een show met mijn eigen ‘Music & Soundscapes’ bij DFM (voorheen Cybertag)
Aangezien ik als freelance journalist werk voor diverse computerbladen, hebben nieuwe ontwikkelingen op internet altijd mijn aandacht en de beste manier om er achter te komen hoe dingen werken, is door het zelf te gebruiken. Het idee achter podcasting sprak mij erg aan omdat ik hiermee alle bewaarde uitzendingen van mijn radioshows kon aanbieden aan een groter publiek, en omdat de eindgebruik zelf kan bepalen wanneer hij de uitzending beluistert. Mijn zorgvuldig opgebouwde archief kwam hierbij goed van pas. Het mes sneed aan twee kanten: ik leerde de in’s- en out’s van het podcasten en alle eerder gemaakte radioshows kregen een tweede leven. Aangespoord door het schamele aantal Nederlandse podcasters, besloot ik tevens een wekelijkse podcast te maken: de Theepod en hierop volgend Thee voor Twee (T42) met de spin-off De Theeschijf van de Week.

3. Vanwaar de stap naar vodcasten, video-casten?

Allereerst omdat het tegenwoordig een stuk eenvoudiger is geworden om video aan te bieden, en ten tweede omdat het film en video al sinds mijn jaren op de Vrije Academie in Den Haag mijn interesse heeft. De combinatie tussen alle disciplines als fotografie, film/video, muziek maken trekken mij aan en de combinatie met internet zorgt ervoor dat mijn werk ook door anderen gezien/gehoord wordt. Bovendien heeft het archiveren van video op internet het voordeel dat ik het zelf niet kwijtraak (mijn werk op VHS van de Vrije Academie is op sterven na dood) en dat het in principe voor altijd online staat. Eeuwige roem of misschien eindelijk na 100 jaar een keer roem?
Een andere praktische toepassing van vodcasten is de website HowLife met diverse videotutorials die ik maakte als aanvulling op mijn boek over Second Life : thatSLife. Het voordeel is dat ik maar een keer uitleg hoef te geven over de werking van zaken met betrekking op Second Life, maar dat ik er heel veel gebruikers blij mee maak.

4. Is video niet heel bewerkelijk?
Het ligt eraan hoe hoog je de lat legt, maar natuurlijk gaat er veel tijd in zitten. Het begint al met het opnemen, vervolgens alles overzetten en dan nog een selectie maken van de beelden bruikbaar zijn. Vervolgens de montage van de beelden, het toevoegen van effecten, titels en muziek, het exporteren, de video uploaden, voorzien van de juiste informatie (omschrijving, tags etc.). Ja je zou wel kunnen stellen dat het veel tijd kost.

5. Je schrijft boeken, onder andere een boek over videobloggen, voegt dat iets toe ten opzichte van een weblog?

Enerzijds heeft een boek het nadeel dat de content in sommige gevallen verouderd is op het moment dat het boek in de winkel ligt. Anderzijds vang ik dat juist op met een website bij het boek. De behandelde stof en de omvang van mijn boek Web-tv leest toch prettiger van papier dan van 200 webpagina’s.

6. “Mac or PC?” (quote Burn After Reading, film van de gebroeders Coen)

Are you kidding me? Ik heb net een boek af over Mac OS X Snow Leopard. Zoals ik daar in de inleiding ook al verklaar: Ik werk graag zonder problemen, ik zit niet te wachten op een extra hobby.

7. Straks heeft iedereen een videocamera in zijn mobieltje. Zeg Bob, hoe ziet onze toekomst er eigenlijk uit?

De toekomst laat zich maar deels voorspellen. Er is al vaker gebleken dat een nieuwe innovatie of nieuwe techniek alles weer compleet op zijn kop kan zetten. Ik denk echter wel dat internet de manier van tv kijken helemaal zal veranderen. Inderdaad zal het ‘lifecasten’ van particuleren toenemen. Veel mensen smachten blijkbaar naar hun ‘fifteen minutes of fame’. Het wachten is op implementatie van technieken als RSS en P2P netwerken en het gebruik van Bittorrent in consumentenapparatuur en settopboxes. Daarmee zal het voor de consument mogelijk worden content uit alle hoeken en gaten van Internet te bekijken en beluisteren en wordt het tevens steeds eenvoudiger voor de particulier om zelf (live) content aan te bieden en hiermee op kleine of op grote schaal te scoren en wordt het minder vanzelfsprekend dat de huidige producenten de touwtjes in handen hebben.

8. Waar zul je het onder andere over gaan hebben op Blog-Art, zonder al te veel prijs te geven?

Ik ga proberen in de 30 minuten die mij zijn gegund om de hoofdthema’s uit mijn boek Web-tv: kijken, maken en delen te behandelen aan de hand van een aantal praktische websites en technieken en wil in het bijzonder het opensource programma Miro onder de aandacht brengen.

9. Wat is een item op Blog-Art waar je zelf benieuwd naar bent?

Of er een vegetarische maaltijd voor me is en natuurlijk wil ik Erwin Blom zien schitteren.

10. Heb je zelf nog een goeie toevoeging?

Voor de volgende Blog-Art? Een livestream, zowel audio, video als tekststream.

Opmerking redactie: foto-, video- en tekststreams zullen te zien zijn op Blog-Art

Lots of Bob: hierrr.

Lees meer interviews van de deelnemers aan Blog-Art: Blog-Art / Interviews.

Canard betekent ‘Eend’ in het Frans.
Dit verwijst terug naar onze eerste reis, naar de straten van Calais om daar met onze muziek geld te verdienen.
Op straat. Niet echt succesvol.
Tijdens die trip las Hugo de kaart en schold Frank hem – wegens ondersteboven houden van de kaart en andere onnozelheden – regelmatig uit voor ‘domme eend’. In het Frans werd dat al snel ‘Canard’.

2. Hugo, omschrijf het talent van Frank eens!

Het talent om bloed onder de nagels vandaan te halen.
Onder iedere nagel.
Zelfs als je in de veronderstelling bent dat er geen drupje meer over is, weet hij het er toch onder vandaan te trekken.
Uiterst vervelend.

3. Frank, wie is Hugo?

Hugo is een jongen die zich voordoet als een ietwat autistisch, onhandig, koffieverslaafd muzikaal genie… en dat is hij ook.

4. Blijkbaar vinden jullie het gebruik van een weblog ideaal, hoe gaan jullie om met het gebruik van een weblog?

Voor ons is het DE manier om snel onze ideeën uit te werken.
Voorheen bleven (gekke) ideeën in de bierviltjesfase hangen, met een weblog hebben we een podium en de mogelijkheid om tot een concreet eindproduct te komen.
Dat werkt zeer inspirerend.
Daarnaast blijven mensen zo van ons op de hoogte.

5. Wat zijn de voordelen van het inzetten van een weblog voor jullie werk?

We kunnen het goed gebruiken om mensen op de hoogte te stellen van onze werkzaamheden. Tevens kunnen we op een informele, creatieve manier weergeven op wat voor manieren we werkzaamheden kunnen verrichten voor diverse klanten.

6. Hoe gaat jullie act eruit zien op blog-art, zonder al teveel te verklappen?

In ieder geval wordt dat muziek! We zullen met onze eigen band “de VerEende Krachten” veel liedjes uit ons eigen repertoire spelen. Daartussenin zullen we wat anekdotes vertellen over ons leven in de Weblogwereld.

7. Bloggers worden vaak omschreven als nerds of oppervlakkige mensen, wat maakt internet en weblogs ‘cool’ ?

Nouja, Hugo is eigenlijk ook een Nerd.
En Frank is eigenlijk vrij oppervlakkig.
Dus cool…tja…
- Vooral de snelheid van het medium spreekt ons aan. Zeker in combinatie met de nieuwe generatie mobiele telefoons is het nieuws, hoe klein of groot ook, altijd direct binnen handbereik.

8. Frank, jij had ooit al een blog, waarom stopte je ermee?

Het ontbrak me op een gegeven aan tijd en inspiratie om verder te gaan op verlorenzoon.nl. Daarnaast zag ik veel mogelijkheden om op onze gezamelijke website mijn creativiteit kwijt te kunnen.

9. Hugo, hoe vind je Twitter nu? :-)

Inmiddels heb ik het gevoel dat ik er iets meer van begrijp.
Maar dat met die hekjes en apenstaartjes, soms is het nog een beetje hordelopen.

10. Blog-Art is voor jullie …?

Een ideale plaats om in contact te komen met mede-creatievelingen. Als je daarna op de hoogte bent van elkaars weblogs, kan je elkaar makkelijk in de gaten houden en eventuele samenwerkingsverbanden aangaan. Daarnaast willen wij ons ook wel graag presenteren aan de weblogwereld :-)
Spelen in het Theater aan het Spui is voor ons ook een soort thuiswedstrijd, dus da’s ook nog eens meegenomen.

Lees meer interviews van de deelnemers aan Blog-Art: Blog-Art / Interviews.

1.Video art? Wat stel ik me daarbij voor?

Ik ga een praatje houden over internetvideo’s. Art is in veel gevallen een groot woord, want mensen plaatsen een hoop meuk op het internet. Maar van slechte video’s kun je ook een hoop leren. En soms vind je online echte kunststukjes op videogebied.

2. Gaat er niet heel veel tijd in zitten, is het meer een technische aangelegenheid?

Het maken van video’s kan inderdaad tijdrovend zijn en er komt zeker een stukje techniek bij kijken. Hoewel je met een huis-tuin-en-keuken-camera al snel aan de slag kan. Sterker nog: veel video’s die je ziet worden tegenwoordig met mobieltjes of fotocamera’s gedraaid. Er zijn ook een paar toegankelijke video montageprogramma’s voor handen. Kortom, je hoeft geen wizkid te zijn om een simpele video te maken.

3. Wat zijn de stappen die je zet als je met video aan de slag gaat?

Dat hangt af over wat voor video je het hebt. Als ik iets in opdracht maak zoals bijvoorbeeld een reportage, dan komt daar van tevoren veel planning bij kijken. Het belangrijkste is voor jezelf duidelijk maken wat je wilt gaan maken voordat je daadwerkelijk gaat opnemen. Bij opdrachtfilms moet je immers de opdrachtgever ook een goed beeld geven wat je gaat doen. Voor het Weerwoord-festival deed ik zo’n acht interviews met onder meer Ellen ten Damme, Joost Zwagerman en Kluun. Daar tussendoor nam ik gesprekjes op met de bezoekers. Dat betekent dat ik van tevoren research doe en de vragen bedenk en dat ik een schema maak ik welke volgorde artiesten beschikbaar zijn. Optredens vonden tegelijkertijd plaats in meerdere zalen dus werden ook door meerdere mensen opgenomen. Uit al dat materiaal monteer ik dan uiteindelijk een item van ongeveer vijf minuten. Het leuke aan video’s maken is echter dat je soms op mooie ongelukjes stuit. Die kun je niet plannen.

4. Welke tools gebruik je?

Een videocamera, soms een richtmicrofoon, soms een zendermicrofoon. Meestal draai ik het materiaal uit de hand en laat ik het statief thuis, hoewel die bij lange interviewsessies wel weer goed van pas komt. Om te monteren gebruik ik Final Cut Studio. Een belangrijke tool is dus mijn mac, die wordt in alle fases van productie ingezet.

5. wat kun je vertellen over video’s en weblogs? wat zou het kunnen toevoegen?

Ik geloof heel sterk in internet als een crossmediaal medium. Het is fijn als iemand een concertverslag schrijft en een paar videofragmenten van het optreden heeft ingevoegd. Hetzelfde geldt voor een filmrecensie waar de trailer bij staat. Simpele toevoegingen die een blogpost kunnen verrijken. Video als extra informatiebron dus. Maar ook gewoon het feit dat het publiceren van je eigen materiaal tegenwoordig zo toegankelijk is. Dat is iets waar ik nog steeds enthousiast van word: mensen die op hun webstek eigenzinnige, leuke, gekke of mooie dingen plaatsen. Video wordt nu ook veel meer gebruikt dan pakweg een paar jaar geleden. Video is het nieuwe bloggen.

6. wat is jouw expertise?

Ik ben van huis uit filmwetenschapper en audiovisueel programmamaker. Ik werk als freelance journalist en schrijf over media, beeldcultuur en strips. Daarnaast maak ik webvideo’s en werk ik ook als webredacteur.

7. Jij blogt zelf ook, hoe lang al en wat haal jij eruit?

Ik blog nu ruim drie jaar op http://mikeswebs.blogspot.com/. Tegenwoordig dagelijks. Ik haal daar een hoop plezier uit. Sowieso is mijn blog een vloeibaar canvas waar ik mijn schrijfwerk kan plaatsen en mijn video’s kan vertonen. Net als een ieder heb ik ook de behoefte om mezelf te uiten. Het bloggen heeft ook leuke contacten opgeleverd. Ik vind het grappig om mensen te kennen via hun blogs en schrijfsels. Sommige mensen ontmoet je nooit face to face en toch leer je ze zo aardig kennen. Al is het natuurlijk een beperkt beeld.

8. Zonder alles te verklappen, waar gaat je presentatie over tijdens blog-art?

Ik zal naar aanleiding van een paar webvideo’s basisbeginselen behandelen. Reken dus op een paar video’s die als slecht voorbeeld dienen en een paar prachtige kunststukjes die je versteld doen staan.

9. En wat wil jij niet missen die dag?

Ik ben erg benieuwd naar de inzendingen van het Celluloid Remix project van het Filmmuseum. Verder lijkt het me leuk om bepaalde bloggers reallife te ontmoeten die dag.

Lees meer interviews van de deelnemers aan Blog-Art: Blog-Art / Interviews.

Nieuwe uitdagingen ga ik zelden uit de weg. Ook als dat verdieping in een voor mij nieuw vakgebied vereist. In mijn praktijk heeft het verouderde concept van de ‘homo universalis’ niet afgedaan en heeft het zelfs een aantal duidelijke pluspunten boven de nu gangbaardere ‘specialist’. Hoewel een veelheid aan uiteenlopende activiteiten kan leiden tot kwaliteitsverlies, levert het werken in verschillende disciplines mijn beroepspraktijk juist een expliciete meerwaarde. Kruisbestuivingen tussen disciplines ontstaan vaak als vanzelf en zorgen regelmatig voor nieuwe inzichten, stimuleren out of the box denken en het leggen van verbindingen.

- hoelang blog je al?
Tja, wat is bloggen… Mijn weblog (www.harcorutgers.nl) is eigenlijk voornamelijk mijn portfolio. Mijn eerste portfolio website bouwde ik in 2000. Ook toen gebruikte ik die eigenlijk al deels zoals je nu een weblog gebruikt. Naast mijn eigen werk verschenen er ook regelmatig ‘nieuwsberichten’, lang niet allemaal over mijn eigen werk, maar ook over interesses die daar (toen nog) buiten lagen.

Sinds ik WordPress ben gaan gebruiken als onderliggende structuur voor mijn website (sinds 2006), doet het geheel wat bloggeriger aan. Je kan reacties achter laten, er zijn feeds, etc.

- waarom koos je voor een weblog? de meerwaarde etc.
De reden waarom ik ervoor koos om niet alleen maar mijn eigen werk online te zetten, maar ook ruimte te maken voor mijn mening over andere zaken, is voornamelijk dat het makkelijk verbindingen legt. Inhoudelijk, maar ook letterlijk, in de vorm van links. Bovendien merkte ik al snel dat mijn werk, wat toen al steeds gevarieerder werd, op deze manier gemakkelijker in een context te plaatsen werd. Voor mezelf, maar vooral ook voor de lezer.

De reden waarom ik voor de technische vorm van een weblog koos (in mijn geval WordPress), is functionaliteit. Meer mensen houden zichzelf op de hoogte via de RSS feeds, ik krijg meer feedback via de reactiepanelen, mijn website wordt beter gevonden, ik kan makkelijker sociale media integreren, etc. Mijn weblog is een niet weg te denken hoofdelement in mijn communicatie naar buiten geworden.

Ook de website van mijn label esc.rec. (www.escrec.com) is een weblog trouwens. Om grotendeels dezelfde redenen.

- wat is het verhaal achter de Rockin’ Chair?
Rockin’ Chair is een interactieve audio-schommelstoel en een recent voorbeeld van een succesvol samensmelten van een aantal van mijn vakgebieden. De stoel is o.a. uitgerust met twee contactmicrofoons, een effectgenerator en een koptelefoon. Elk geluid wat wordt opgepikt door de stoel is bewerkbaar via de knoppen naast je, in de zitting. Gegarandeerd uren speelplezier!

Bij de tweede tentoonstelling waaraan Rockin’ Chair deelnam werd de stoel ingezet in combinatie met een percussionist en werd de output versterkt. Sindsdien wordt Rockin’ Chair ook regelmatig geboekt voor optredens in combinatie met percussionisten. Met prachtig uiteenlopende resultaten. Zie hier een paar filmpjes.

Ook op Blog-art zal Rockin’ Chair weer bespeeld worden. De organisatie van Blog-art heeft Matt Harris bereid gevonden de uitdaging aan te gaan. Zelf ken ik Matt (nog) niet en ben erg benieuwd wat voor geluiden hij uit mijn stoel zal weten te trekken. Ik laat me graag verassen!

- wat verwacht je van Blog-Art?
Een leuke, boeiende dag.

Lees meer interviews van de deelnemers aan Blog-Art: Blog-Art / Interviews.

1. Wat deed je besluiten een weblog te starten en hoe oud was je toen?

Toen ik met mijn weblog begon wat ik nu bestier, was ik *zoekt op in archief* twaalf. Daarvoor heb ik nog een reeks weblogjes gehad waar ik dan vier stukjes op schreef en dan weer verkasde. In het archief van web.archive.org vond ik een weblog uit 2007, dus ik was elf. Laten we het maar bij elf houden dan.

2. Wat vinden je vrienden/klasgenoten/familie van je ‘hobby’?

Mijn famillie “bejubelt” het alleen maar door elk vorm van media die ik haal op te nemen of te kopiëren en die door te sturen naar hun hele vriendenkring, dus die zijn er alleen maar positief over. Mijn vrienden vonden het in eerste instantie raar, en ik heb mijn weblog/twitter ook heel lang voor ze verborgen gehouden, maar na wikken en wegen lezen zij het nu ook gewoon. En ze hebben er ook niets op tegen, ze vinden het zelfs overwegend “cool”, als ik het juist begrijp. En ondertussen leest volgens mij ook de hele docentenkamer mijn weblog.

3. Op een bepaald moment nog niet zo lang geleden vond je dat het bijhouden van een blog nogal verslavend was en ging afkicken, hoe beviel dat?

Daar zit nog een verhaal achter, want ik ben zo’n iemand die een raar idee verzint en dat ook direct uitvoert zonder erbij na te denken. Dat was dus ook een van die “weblogloos” ideeën. Later bedacht ik me nog dat het misschien handiger was geweest als ik alles gewoon een kladblok documentje had geschreven en dat na de week had kunnen uitbrengen. Desalniettemin was het heel raar, ik ontdekte toen dat iedereen om mij heen het weblog las, want ik kreeg uit de gekste hoeken (Curacao!) mailtjes van lezers die zich afvroegen wat er allemaal gaande was in mijn hersenen. Het is voelt een beetje als een “verstandelijke beperking” gezien jij verhalen hebt maar je belemmert wordt door jezelf om ze op te schrijven.

Je ging wel een klein beetje smokkelen door wel te bloggen op een ander blog zonder reacties, vind je reacties belangrijk?

4. Er zijn mensen die bij hoog en laag beweren dat ze niet schrijven voor de aandacht, maar alleen voor hen zelf. Heel lang heb ik dat ook volgehouden, maar ik viel een beetje door de mand. Je kunt wel een stukje schrijven waar je heel trots op bent en dan op “publiceren” klikken en dan gewoon blij zijn dat je het geschreven hebt, maar dan kan je beter gewoon op een leeg documentje op je computer een stukje schrijven en dat gewoon opslaan en af en toe teruglezen. Ik denk dat de meeste webloggers precies hetzelfde in elkaar zitten als ik, want over het algemeen zijn webloggers een beetje “aandachtsgeil”. Ik zeg ook tegen mensen die beweren dat ze alleen voor zichzelf schrijven: “Waarom schrijf je dan een weblog? Waarom zet je dan alles op internet?” en meestal hebben ze daar geen antwoord op.

5. zou je een dag echt zonder internet kunnen?

Ik kan wel een dag zonder internet, er zijn vakanties of weekenden waarbij ik dagen geen computer of telefoon met internet aanraak. Soms is het heel lekker om gewoon jezelf af te sluiten van de snelle, moderne wereld die altijd doorraast en jezelf gewoon af te sluiten met een fles mangosap en een goed boek.

6. Je staat 9 oktober tijdens blog-art op het podium in het foyer met een heus twittergedicht, wat vind jij de meerwaarde van twitter?

De meerwaarde is dat het allesomvattend is. Feitelijk heb je geen weblog, nu.nl en andere site’s meer nodig als je Twitter hebt, want twitter omvat alles. Er komen zoveel leuke dingen uit, ik kreeg onlangs een hele doos met opladers toegestuurd omdat ik mijn oplader kwijt was. De drempel ligt zo laag, dat je er zelfs met een rolstoel overheen kunt. Vorige week heb ik nog een nieuwe twitterende student rondgeleid in Nijmegen gezien ze niet eens wist waar de supermarkt was. Daar kan ik zo van genieten, van dat “alles is mogelijk” motto wat Twitter met zich meedraagt.

7. Wat verwacht je verder van blog-art en wat zou jij niet willen missen die dag?

Ik denk dat blog-art een hele interessante dag wordt, gezien twittermeetings eigenlijk altijd interessant zijn. Ik heb al een lijstje gemaakt met dingen die ik MOET zien van mezelf. Ik verwacht dat er heel veel leuke gesprekken zullen ontstaan. Kort gezegd: ik heb er zin in!

Rutger staat om 17.30 op het podium in het foyer en draagt het Twittergedicht voor. Rutger heeft het weblog koekjesfabriek.com en is de jongste deelnemer.

Lees meer interviews van de deelnemers aan Blog-Art: Blog-Art / Interviews.

Ik werk als communicatiemedewerker bij een non-profit organisatie in Amsterdam, daar ben ik oa verantwoordelijk voor de websites. Om mijzelf te trainen in het schrijven voor internet, ben ik op 30 april 2005 begonnen met knoeiboel.web-log.nl (alleen nog te vinden via the way back machine: http://web.archive.org/web http://knoeiboel.web-log.nl). Ik was ook wel benieuwd of anderen mijn teksten leuk vinden.

2. wat heeft bloggen voor meerwaarde voor jou? wat haal je eruit?

Nog steeds heb ik er lol in mijn teksten kort, krachtig en geschikt voor beeldschermlezen te maken. Het streelt mij als bezoekers moeite doen mijn e-mailadres op te speuren en me persoonlijk laten weten dat ze echt geraakt zijn door wat ik schrijf.

3) zou je morgen kunnen stoppen met bloggen en het niet missen?

Eind 2006 beleefde ik een nare periode in mijn leven. In die tijd ben ik twee keer gestopt, omdat ik geen energie en inspiratie had om mijn weblog iedere dag bij te houden. Laat staan bij anderen te lezen of reageren. Toch miste ik het. In die tijd besloot ik er anders mee om te gaan, zoals niet meer bloggen voor reacties en dat ik écht niet iedere dag iets hoef te schrijven.

4) wat laat je precies zien op je weblog en waarom heb je voor die formule gekozen?

Ik hou van een eenvoud. Mijn weblog is een life-log: uit mijn leven gegrepen, simpele, korte, soms humoristische, to-the-point blogjes en recht uit het hart. Sinds vorig jaar plaats ik af en toe een illustratie die uit gaat van hetzelfde principe: simple line drawings. Inspiratie voor mijn tekeningen haal ik ook uit de dingen die ik doe in mijn dagelijks leven en uit de natuur. Ik maak in mijn tekeningen en weblog veel gebruik van de witruimte op het scherm of papier.

5) denk je dat een weblog iets extra’s toevoegt? bijv werk of iets anders?
Zelf ben ik er van overtuigd dat een weblog absoluut iets extra’s toevoegt. Vorig jaar heb ik dat zelf ervaren. De illustraties op mijn weblog zijn niet onopgemerkt gebleven en ben ik gevraagd een cover te maken voor Witte Koord. Enorm leuk om te doen en om de mensen achter Witte Koord te ontmoeten irl, wat ook weer een meerwaarde is.

6) wat wil je bereiken met jouw weblog?

Helaas kan je wel zeggen dat ik een luie weblogger ben … Als ik er meer uit zou willen halen dan zou ik toch echt meer moeten lezen en reageren bij anderen, want zo werkt dat. Wil ik best, maar vaak komt het er niet van door tijdgebrek.

7) hoe ga jij om met privacy?

Ik blog over familieleden, vrienden, collega’s en bekenden, maar niet met naam en toenaam. Al mijn vriendinnen bijvoorbeeld heten op mijn weblog Vriendin, mijn buren Buurman of Buurvrouw en mijn dochter heet klein vrouwtje (KVtje).

Lees meer interviews van de deelnemers aan Blog-Art: Blog-Art / Interviews.