|
Aanstaande zondagmiddag tussen 14.00 – 15.00 uur op 6 september tijdens het Haags UITfestival in Theater aan het Spui zal Blog-Art deelnemen aan een talkshow. Cees Debets, directeur, is de gespreksleider. Blog-Art wordt genoemd aan een van de grote festivals in Den Haag.
Ook zal die middag het programma bekend gemaakt worden en kan kaartverkoop starten. Zorg dat je erbij bent!
Voor meer informatie, zie programma Theater aan het Spui. Toegang is gratis.
Zo begint het boek dat ik nu lees.
Want mensen die genoeg te doen hebben; een druk sociaal leven, drukke baan en andere real life drukke dingen kúnnen gewoonweg niet op het internet zitten, laat staan bloggen.
Bloggen is ook zó niet nu. Je moet gewoon lekker in de zomer op het strandje gaan zitten en loungen in de zon, of een stukje gaan fietsen in het bos of in een bootje op een meer vertoeven. BBQ’en, wijntje drinken en klessenbessen met de buren die je al eeuwen niet gezien hebt.
Mensen die bloggen zitten de hele dag maar op een kamertje een stukje te tikken of hun email te bekijken. Ze weten helemaal niet wanneer het lunchtijd is of dat het al donker begint te worden. De tijd op het WWW is oneindig.
Er is ook een echte angst voor de real life people om te gaan bloggen. Voor je het weet zit je eraan vast. Je wilt delen en vertellen en reacties uitlokken bij de anderen. Je checkt telkens je weblog op meer en beter en interactie, want dat is wat je weblog veroorzaakt. En daarvoor blijf je vastgeplakt aan je stoel zitten. En tijd raakt kwijt. Helemaal kwijt. Je hoort je deurbel, je telefoon en het geroep buiten niet meer. Je raakt in de ban van je blog.
Voor sommige mensen is internet, webloggen en alles wat ermee samenhangt een ware angst. Het maakt dat je ermee bezig blijft en dat het je geen controle meer geeft over de rest. Terwijl ik dan verbaasd mijn wenkbrauwen ophaal. Zit ik dan de hele dag achter mijn laptop alleen maar wazig te staren naar mijn weblog, mijn email en twitter? Er is meer in de dagbesteding dan dat.
Ligt de angst niet juist in het niet willen proberen want als je gaat proberen je het zo leuk gaat vinden dat je elke dag een weblogstukje wilt doen?
But hey, real people don’t blog. — Anonymous.
(Overigens gaat het boek verder juist over hoe je blogt en hoe je een corporate blog goed op de rails zet.)
1. wanneer ben je gestart met bloggen en wat was de aanleiding?
Ik werk als communicatiemedewerker bij een non-profit organisatie in Amsterdam, daar ben ik oa verantwoordelijk voor de websites. Om mijzelf te trainen in het schrijven voor internet, ben ik op 30 april 2005 begonnen met knoeiboel.web-log.nl (alleen nog te vinden via the way back machine: http://web.archive.org/web http://knoeiboel.web-log.nl). Ik was ook wel benieuwd of anderen mijn teksten leuk vinden.
2. wat heeft bloggen voor meerwaarde voor jou? wat haal je eruit?
Nog steeds heb ik er lol in mijn teksten kort, krachtig en geschikt voor beeldschermlezen te maken. Het streelt mij als bezoekers moeite doen mijn e-mailadres op te speuren en me persoonlijk laten weten dat ze echt geraakt zijn door wat ik schrijf.
3) zou je morgen kunnen stoppen met bloggen en het niet missen?
Eind 2006 beleefde ik een nare periode in mijn leven. In die tijd ben ik twee keer gestopt, omdat ik geen energie en inspiratie had om mijn weblog iedere dag bij te houden. Laat staan bij anderen te lezen of reageren. Toch miste ik het. In die tijd besloot ik er anders mee om te gaan, zoals niet meer bloggen voor reacties en dat ik écht niet iedere dag iets hoef te schrijven.
4) wat laat je precies zien op je weblog en waarom heb je voor die formule gekozen?
Ik hou van een eenvoud. Mijn weblog is een life-log: uit mijn leven gegrepen, simpele, korte, soms humoristische, to-the-point blogjes en recht uit het hart. Sinds vorig jaar plaats ik af en toe een illustratie die uit gaat van hetzelfde principe: simple line drawings. Inspiratie voor mijn tekeningen haal ik ook uit de dingen die ik doe in mijn dagelijks leven en uit de natuur. Ik maak in mijn tekeningen en weblog veel gebruik van de witruimte op het scherm of papier.
5) denk je dat een weblog iets extra’s toevoegt? bijv werk of iets anders?
Zelf ben ik er van overtuigd dat een weblog absoluut iets extra’s toevoegt. Vorig jaar heb ik dat zelf ervaren. De illustraties op mijn weblog zijn niet onopgemerkt gebleven en ben ik gevraagd een cover te maken voor Witte Koord. Enorm leuk om te doen en om de mensen achter Witte Koord te ontmoeten irl, wat ook weer een meerwaarde is.
6) wat wil je bereiken met jouw weblog?
Helaas kan je wel zeggen dat ik een luie weblogger ben … Als ik er meer uit zou willen halen dan zou ik toch echt meer moeten lezen en reageren bij anderen, want zo werkt dat. Wil ik best, maar vaak komt het er niet van door tijdgebrek.
7) hoe ga jij om met privacy?
Ik blog over familieleden, vrienden, collega’s en bekenden, maar niet met naam en toenaam. Al mijn vriendinnen bijvoorbeeld heten op mijn weblog Vriendin, mijn buren Buurman of Buurvrouw en mijn dochter heet klein vrouwtje (KVtje).
Lees meer interviews van de deelnemers aan Blog-Art: Blog-Art / Interviews.
Toen ik in de brugklas zat, kregen we thuis internet. In 2001. Dat was ook het jaar waarin we een computer kregen. Mijn moeder hield vroeger alles zo veel mogelijk op afstand van mijn kinderlijke onschuld. Een vergeefse poging gezien ik nu zó vijftien krachttermen uit de Chinese pornoindustrie kan opnoemen, en dat ik die weet puur omdat Wikipedia bestaat, en ik tijd heb.
Als ik aan die tijd terugdenk, dan krijg ik een typische smaak in mijn mond; de smaak van de eerste stoommachines en de kiesstrijd. Beter: de smaak van de uitvinding van het wiel. De smaak van iemand die vreselijk achterliep.
Het waren dan ook geen 25 Mb/s capriolen. Eigenlijk weet ik niet hoe het wel ging. Ik kan me voorstellen dat er niet eens een router aan te pas kwam. Dat er via straling een directe verbinding met God gelegd werd, en dat de computer vervolgens bad om internetverbinding. Ken je die kraakpiepjes nog die je destijds hoorde als er verbinding werd gelegd met internet? Zo klinkt een biddende computer.
Enfin, ik mocht in ieder geval tien minuten per dag internetten; er werd ‘per tik’ betaald. In tien minuten kon je met dat slakkeninternet ook niet veel doen, en ik kende trouwens ook maar één website: Ilse.nl. Elke dag surfte ik er even heen.
(lees verder …)
met dank aan: 
