via: cartoonstock.com

Ik lees iets. Ik hoor iets. Ik zie iets.

Mijn hersenen gaan als een ratelende sneltrein verbindingen leggen.

Een woord leidt tot een tekst. Een foto tot een verhaal. Een tekst tot een beeld. Een gedachte tot een idee.

Woorden en beelden werken harmonieus samen en vullen elkaar aan.

Mooie zinnen en teksten wil ik uitknippen en bewaren.
Mooie foto’s en plaatjes wil ik uitknippen en bewaren.
Mooie beelden wil ik op de foto zetten en bewaren.
Mooie gedachten wil ik vastleggen op papier en/of internet en bewaren.
Om er later nog eens naar te kijken en het opnieuw op me laten inwerken. Of om er iets mee te doen.
Vrijelijk associëren, dat gebeurt er in mijn hoofd. De hele tijd. Verbindingen komen bij mij als vanzelf en logisch naar boven.
Vaak hoor of lees ik:
‘daar had ik nou nog nooit over nagedacht’
‘zo had ik het nog niet bekeken’
‘hoe kom je daar nou op, we hadden het toch over heel iets anders’
‘goh, zo kan het natuurlijk ook’
Ik ben allergisch voor ‘zo hoort het niet’ en dingen op een bepaalde manier doen ‘omdat het nu eenmaal zo hoort’ en ‘ben je niet te oud om dat te doen’.

Ik koester het frisse en originele kind in mij en hoop dat iedereen dat doet.

Ruim vier jaar geleden ontdekte ik de wereld van de weblogs. En ontmoette ik iemand die er eentje had. Dat maakte het ineens iets haalbaars voor mezelf. Mijn eigen blog werd een plek waar de zinnen en gedachten die ik altijd al had en op papier schreef, de wereld in werden geslingerd. Het voelde fijn om het voortaan te kunnen delen met wie het maar wilde lezen.

Op de msn stond ik bij mensen bekend om ‘dat meisje dat zo vaak van naam wisselt’. Ik vond (en vind) het geweldig om mijn naam en tekst steeds aan te passen aan wat ik denk, voel, zie of aan het doen ben.

Ook op Hyves wissel ik regelmatig van tekst en het wiewatwanneer. Omdat het er is. Omdat het kan. En omdat iedere minuut nu eenmaal anders kan zijn.

Later ontdekte ik Flickr, een plek waar ik met mijn foto’s naartoe kon.

En pas geleden ontdekte ik Twitter. Een plek waar iedereen de hele dag door van alles op kan zetten. In 140 tekens. Soms ontroerend, soms inspirerend, soms niet boeiend, soms vertrouwd, soms dagelijkse sufheid, soms herkenbaar, soms grappig.
Waarom ik graag zoveel deel op internet?
Omdat het kan.
Omdat het makkelijk is.
Omdat ik zoveel inspiratie kan halen uit de dingen die anderen delen.
Omdat het fijn is om te weten dat ik soms ook inspirerend voor anderen ben.
Omdat het zo bevrijdend is dat niet alles in mijn eigen hoofd blijft zitten.

KatYo.net.

Lees meer interviews van de deelnemers aan Blog-Art: Blog-Art / Interviews.

Schrijven doe ik al van kinds af aan. Vroeger had ik een grote typemachine waarop ik menig vel papier vol tikte. Veel verhalen. Vooral veel onafgemaakte verhalen tikte ik op het papier.

Een paar schoolkranten en fanblaadjes verder en ik begon van het schrijven mijn werk te maken. Eerst als student: dikke werkstukken over film werden opgevolgd door een dikke scriptie over stripverfilmingen. En intussen en erna schrijf ik scripts, gedichten, dagboeken en freelance opdrachten.

In 2006 startte ik dit blog: ik had ideeën voor artikelen die ik niet bij een opdrachtgever kwijt kon maar wel wilde schrijven. Schrijven zonder publiek is voor mij alleen geschikt als oefening. Dus publiceren op het web, voor specifiek geïnteresseerden of googlers. Inmiddels is Mike’s Webs voor mij meer geworden dan een plek om artikeltjes te plaatsen. Bloggen werkt verslavend. Sinds ik fulltime werk voor een uitgeverij is het bloggen er dan ook niet minder op geworden. Toch stel ik mezelf geregeld de vraag waarom ik blog.

1. Ik blog dus in besta: het weblog biedt een platform om anderen mijn teksten te laten lezen. Een mogelijkheid om mijn gedachten uit te zenden. Geldingsdrang speelt een rol, want wie vindt het nu niet leuk om gelezen te worden?

2. Schrijfoefening: schrijven is net als topsport – je moet het bijhouden om beter te worden en je spieren soepel te houden.

3. Wederhoor: het leukste van bloggen zijn de reacties die op je stukjes komen. Ik heb het dan niet over de zure, vaak niet-belezen reacties waar duidelijk uit af te lezen is dat de reageerder niet meer heeft gelezen dan de titel van de post. Het zijn juist de inhoudelijke reacties van mensen die een ervaring delen of hun mening geven. Daarbij staat reageren of niet reageren iedereen vrij. Niets is verplicht, wat me brengt op punt vier:

4. Speelsheid: het web staat vol met regels voor het bloggen. Wat je moet doen om je statistieken te verbeteren, wat een goede post is, etc. Dit zijn vaak goede tips, maar het mooie van bloggen is voor mij de vrijheid om te publiceren wat je wilt. Ga je helemaal uit je dak van je katten, dan zet je een filmpje over die viervoeters op je blog. Heb je een voorkeur voor oude rockplaten, dan schrijf je daar lekker een stukje over. Soms ben ik zo enthousiast over iets (film, boek, cd, ontmoeting) dat ik dat enthousiasme met de wereld wil delen. En als ik zin heb om vage cartoons online te zetten, dan kan dat ook gewoon. Het digitale podium biedt ruimte om te experimenteren met vorm en inhoud.

5. Community: ik heb veel aardigheid in het lezen van en reageren op andermans blogs. Het is leuk om vaste lezers te hebben die terugkomen om je nieuwe posts te lezen. Er ontstaat zo een community die soms alleen bestaat uit wederzijdse reacties, maar soms ook leidt tot echte ontmoetingen. Mensen die je anders misschien niet had ontmoet of had gesproken. Bloggen, en het interpret in het bijzonder, brengt mensen bij elkaar.

En waarom blog jij? Voor wie blog jij? En wat betekent bloggen voor jou?