Ik verdien mijn geld direct en indirect via mijn weblog. Er is een adverteerder die mij betaalt. En geïnteresseerden bellen mij voor een lezing, gastcollege of masterclasss op een hogeschool, festival of speciaal evenement. Soms reis ik met mijn laptop af naar België. Want ik ben mobiel en kan overal mijn werk doen.

Een blogger dat ben ik. In alle vrijheid. De publish-knop zit onder mijn vingers. Zonder redactie, zonder baas.

Een avatar van vlees en bloed.

‘Er klonk geschreeuw uit het wc-hokje. Geschreeuw dat overging in hysterisch gejammer. Ik begon opnieuw te tellen. Wanneer zou de volgende klant komen? Ik was bij negenendertig toen iemand voorbij rende.

Ben, de slissende manager, zegt dat het over is. Dat ik beter een andere baan kan zoeken. Thuis belde ik mijn moeder. Bij het horen van haar stem liet ik mijn tranen gaan. Het was alsof ik viel. Alsof iemand eindelijk het duwtje had gegeven waar ik al zo lang op wachtte.
‘Rustig maar meisje’, zei mijn moeder. ‘Ik kom eraan’.’

Tot menig grote verbazing was dit weblog niet echt! Het bleek, bij sommige trouwe weblogvolgers tot grote ontzetting, een onderdeel te zijn van een wedstrijd, georganiseerd door Op Ruwe Planken. Zij spoorden andere bloggers aan om onder een pseudoniem een weblog te starten en te bloggen tot een einddatum en dan bekend te maken dat het ook onderdeel was van de wedstrijd. Daarna zou een jury, met onder andere jurylid Merel Roze, een winnaar kiezen.

Niet iedereen was gelukkig met deze opzet. Sommige bloggers voelden zich een beetje in het ootje genomen terwijl andere bloggers het een geweldig idee vonden. Er waren een aantal bloggers die vervolgens een neplog bijhielden. Ook het bekende weblog van Tirza bleek een neplog te zijn.

Ook ík deed mee met deze wedstrijd. Onder de noemer Witte Koord blogde ik bijna elke dag een stukje op wittekoord.blogspot.com met als nephoofdpersoon Reva, een pubermeisje vol dilemma’s en vraagstukken. Het mooie van dit neplog was dat het niet ophield. Ik schreef later achter de schermen verder aan dit verhaal dat later in eigen beheer uitgegeven is als verhaal/gedichten bundel Witte Koord.

De geestelijke vader achter het verhaal van Stella de toiletjuffrouw is Willem Claassen (1982.)

Hij mag zichzelf graag chef Publiciteit noemen. Dat doet hij dan ook te pas en te onpas. Hij schrijft. Daarnaast is hij werkzaam bij Literair Productiehuis Wintertuin. Eerder studeerde hij geschiedenis in Nijmegen en journalistiek in Tilburg. Bij ORP is hij chef Publiciteit. En hij komt op vrijdag 9 oktober 2009 in Theater aan het Spui een lezing geven over dit alles.