Zo ontstond blog-art; een offline podium bieden aan creatieve webloggers. De drempels halen wij weg. En hun niche is onze doelgroep.

Wat zul je aantreffen op blog-art 2009? Dansende avatars? Nee. Hoewel je vast wel een paar bekende webloggers tegen het lijf zult lopen. Van die types waarvan je denkt: ‘goh, jij lijkt ook sprekend op je avatar!’. Wij kunnen dit overigens niet garanderen.

Dat Theater aan het Spui een topplek is en dat we de Foyer en de Kleine Zaal ervan zullen bezetten mag inmiddels bekend zijn. Gelijktijdig zullen er voordrachten, video vertoningen, forum-discussies plaatsvinden. En een paar hele leuke bands treden op. Jeps, die hebben allemaal een weblog. Da’s een voorwaarde (*ja, duh!*).

In alle ruimten hangen tekeningen, foto’s. En bij voordrachten vliegt een zwerm foto’s voorbij op de achtergrond. Zoveel mogelijk zullen we de media laten kruisen. Tekst met muziek, met beeld. Alles met alles. Organisch. Speels. En met humor.

(Foto: Librarian Avenger / Licentie: Creative Commons BY)

Wij zagen meteen een goede aanvulling voor Blog-Art omdat zij veel doen met muziek, video en weten wat de meerwaarde is van het bijhouden van een weblog. Bovendien zou het fantastisch zijn als zij op de bewuste dag speciaal voor Blog-Art een act zouden kunnen neerzetten, niet alleen uit hun eigen programma, maar ook als extraatje voor het nieuwe blog evenement.

De komende tijd zul je nog meer zien en horen via dit weblog over deze heren. Wordt vervolgd!

‘Willing to be unimpressive and boring? Howcome?

Ik las hierover in een artikel van Christine Kane en dacht meteen, ja. En het werkt. Voor mij.
Ik wil wou teveel. Ik wou vertellen, laten horen en zien, zingen, schrijven, muziekjes maken en boven alles wil ik dan ook nog ‘s de beste mama zijn die ik kan zijn. En hoe meer ik (tegelijkertijd) wilde, hoe minder er van kwam. En dus besloot ik dat het Tijd was. Om minder te willen. Minder tegelijk. Niet meer balen, maar acceptéren dat er niet meer uren in een dag zitten. Of in een nacht. Bereid zijn om een weinig tot niet indrukwekkend te zijn. Of zelfs saai. Als dat zo uitkomt. Mama, mens en medemens zijn. Zijn wie ik bèn.
En hoe meer ik die spreekwoordelijke druk van de ketel af láát, hoe meer ik gedaan krijg! En erachter kom dat ik sommige dingen helemaal niet zo nodig wil als ik dacht. Het levert me vrije tijd op die ik béter benut.

Hoe zou jij je weblog willen omschrijven?

Huis-, tuin- en Kleuterlog. Ik doe maar wat.

Wat is het doel van jouw weblog? wat wil je ermee bereiken?

Daar ben ik nog steeds niet helemaal achter. Het is me inmiddels wel duidelijk dat ik een drang heb om te delen, maar veel verder ben ik nog niet gekomen.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik me daar ook niet mee bezig houd. Ik keklog in de eerste plaats omdat ik het leuk vind en dat is voor mij al ‘doel’ genoeg.

Wanneer ben je precies begonnen en kun je nog herinneren wanneer je voor het eerst een stukje tiepte?

Op 22 januari 2oo7 tiepte publiceerde ik mijn eerste ‘logje’. Een paar dagen later tiepte ik daadwerkelijk ook wat. Geen haan die ernaar kraaide. En terecht. Het was de bedoeling om het precies één jaar vol te houden, maar dat lukte niet. Ik log nog steeds.

Wat is voor jou de meerwaarde van het bijhouden van je weblog?

Ik vind het dus leuk en leuk is een meerwaarde an sich. Vind ik.
God, ben ik echt zo simpel?
Ja.

Wat is je visie op de mensen die (trouw) reageren op jouw blogstukjes? Zijn dat je fans?

Hahaha, nee. Alhoewel er wel een páár tussen zitten..
De meeste mensen die keklog.nl lezen, reageren niet. Als ik de bezoekersaantallen bekijk en dan het aantal reacties dat er op een dag binnenkomt, kan ik, ondanks gebrek aan hoofdrekentalent, stellen dat nog geen tien procent een reactie achterlaat. En dat is ook prima. Ik log niet voor de reacties. Ook al leveren sommige reacties juist wel weer een ‘meerwaarde’ op.
Na tweeënhalf jaar te hebben vertoefd in weblogland, weet ik ook heus wel dat veel mensen, misschien zelfs wel het meerendeel reageert in de verwachting dat je dan ook bij hen komt lezen en vooral ook reageren. Het zal. Ik heb mijzelf daar ook wel eens ‘schuldig’ aan gemaakt.

Wat heb jij met muziek? Wat is je muzikale achtergrond precies?

Ik heb Boel Veel met muziek. Op m’n vijftiende kreeg ik m’n eerste oppasbaantje en ontdekte ik dat er meer was dan de foute platen van m’n vader en de Top Veertig. Ik hoorde Melanie, Joan Baez en Bob Dylan. Janis Ian èn Joplin. Bonnie Raitt. En natuurlijk, Patsy Cline. Toen was ik Echt Om.
Voor m’n zestiende verjaardag kreeg ik mijn eerste gitaar, maar veel verder dan pling plong in de slaapkamer kwam het niet. Pas tien jaar later stond zat ik voor het eerst met die gitaar op een podium. En na dat eerste onzekere ‘optreden’, met nog een hoog pling plong-gehalte, kreeg ik zomaar ineens optredens áángeboden.
En toen ging het snel. Ik stopte met mijn studie en ging full time liedjes schrijven. En optreden. Dat heb ik, op een bijbaantje hier en daar na, bijna zes jaar volgehouden. Ik kan overigens nog steeds geen noot lezen.

Hoe zou jij je sound willen omschrijven?

Sound?
Sound?
Pling plong?

En hoe komt het toch dat de peutermama zingt voor de hobby en niet (meer) op podia staat, (tot aan blog-art)? :-)

Correctie, Kléutermama. En ze zingt voor de hobby omdàt ze Kleutermama is. Net zoals ze voorheen voor de volle honderd procent voor de muziek ging, is ze de afgelopen jaren voor de volle honderd procent voor Kleuter gegaan. Waarschijnlijk was ik altijd al meer ‘willing to be unimpressive and boring’ dan ik zelf doorhad.
Een kind opvoeden, ja zelfs één kind, is hard werken. Of in ieder geval voor een simpel iemand zoals ik. Niet alleen vereiste het het grootste deel en soms al mijn aandacht, het vereiste ook al mijn Liefde, in die zin dat de Liefde voor de muziek even minder werd. Was. Leek. Er was weinig ruimte voor iets anders, omdat ik dat niet toeliet. Ik heb het mezelf bij tijd en wijle zoveel moeilijker gemaakt dan nodig was, maar ik heb geen spijt. En ook geen idee of ik nog wel echt weer vèrder wil met mijn muziekjes. Of dat het spelen van een pling plong-riedeltje op z’n tijd genoeg is. Omdat het leuk is.
Ik heb ook geen plannen om vóór Blog-art nog ergens te spelen, dus we zullen zien.
Ik ben benieuwd!

Wij ook!

Lees meer interviews van de deelnemers aan Blog-Art: Blog-Art / Interviews.

Fileunder schreef het al: ‘De pracht ontvouwt zich meteen, vooral door de toegenomen toegankelijkheid. “Things are going to change” blijft onmiddellijk in je kop hangen en verder op valt er voldoende te genieten. Cloudmachine schurkt met deze plaat tegen een Belgische tegenhanger als Novastar aan en doet op alle fronten mee. Net zoals die band maakt Cloudmachine het nergens gemakkelijk en blijft de kwaliteit over de hele linie hoog. Reden genoeg om Cloudmachine voor uw festival te boeken.’

Cloudmachine is niet vies van twitter of flickr en tiept vaak op hun blog wat er allemaal gebeurt. Reden te meer om gewoon eens een mailtje te sturen met de meest vage vaagheid die je maar bedenken kunt:

‘Ik weet niet precies of het iets voor jullie is, maar ik zie jullie bij Blog-Art spelen.’

Na wat heen en weer gemail/getwitter kunnen wij met grote trots melden dat Cloudmachine op vrijdag 9 oktober zal spelen bij Blog-Art!

Theo Ploeg (GLAMCULT) ‘Prachtige lenteplaat.’

Leo Blokhuis:
‘In een rechtvaardige wereld is Cloudmachine veel bekender dan nu.’

Misschien moeten we Wilma de Rek toch maar even gaan uitnodigen voor blog-art. Ze is geknipt voor de forum-discussie.

“IJdelheid is van alle tijden, [maar nu] zoveel zichtbaarder dat je er soms doodziek van wordt. Je kan het bijna niet meer ontlopen; ook al niet omdat het onderscheid tussen privé en publiek steeds verder vervaagt.”

Da’s nog eens een uitgesproken mening. Ik hoop vanuit oprechte boosheid. Echt echt dus. En dus niet ala Andrew Keen een beetje populistisch anti (lees: de club van Balkenende, van die lafaards die zelfs de Daila Lama geen hand meer kunnen en durven geven).

Toch vermoeden we dat laatste want ze heeft gewoon ook zelf zo’n vervloekt Twitter-account: twitter.com/Wderek. Webloggen doet ze niet. En of ze een digitale camera bedienen kan en in staat is om met haar blonde haartjes die foto’s ook uit het cameraatje over te zetten naar haar peeceetje om ze vervolgens *zucht* ook nog naar Flickr te uplooien, tja dat weten we niet.

Of misschien heeft ze toch stiekum zo’n kattenblog. Kom er maar in Claudia de Breij:

(download mp3)

foto (CC) keepwaddling1