De Wikipedia legt uit:

‘Een weblog, ook wel blog genoemd, is een website waarop regelmatig, soms meermalen per dag, nieuwe bijdragen verschijnen en waarop de geboden informatie in omgekeerd chronologische volgorde (het nieuwste bericht verschijnt als eerst) wordt weergegeven. Wie een weblog bezoekt, treft dan ook op de voorpagina de recentste bijdrage(n) aan. De auteur, ook wel blogger genoemd, biedt in feite een logboek van informatie die hij wil delen met zijn publiek, de bezoekers van zijn weblog.’

De 1e generatie webloggers blogt niet meer. Althans, de meesten dan.

alt0169.com? Weg. Veel van de sites waar zij naar linkten zijn ook reeds de pijp uit. Het oudste logje van alt0169.com dat ik online kan opvissen verwijst naar EW72.com. Ook weg.

Het lijkt Ja, zuster / Nee, zuster wel. Ook weg. Het internet heeft ook zo’n slecht geheugen. En daar lijkt de videorecorder van het internet, de WayBackMachine, zelfs niet tegen opgewassen.

Er is veel veranderd in 10 jaar tijd. Html-de je eerst je weblog in elkaar, zijn er nu vele tools voor in de plaats gekomen. Waren er eerst een heleboel ‘mannenblogs’ met veel linkdumps over bier, vrouwen en bier, zijn ze nu overgenomen door hele zakelijke communityblogs. De vrouwenblogs á la sex & the city lijken ook te verminderen. De kwaliteit van het weblog in het algemeen is verbeterd. Zelfs microbloggen met Twitter is niet weg te denken uit het journalistieke leven en vult de ‘amateur’ blogger zelfs het nieuws aan door middel van foto’s en tekst.

En het webloggen is in 10 jaar tijd redelijk mainstream geworden. In Amerika ben je al sinds jaar en dag ten dode opgeschreven als je als bedrijf niet minimaal 1 weblog hebt. Nee, liefst een weblog per werknemer. In Nederland lopen we achter. Menig weblog gaat over hoe je geld kunt verdienen met een weblog. Het antwoord op de vraag: “wat is het businessmodel?”. Kortom: saai!

De oude media kan er eigenlijk ook niet meer omheen; ook zij zullen mee moeten in de blogstroom. De krant is straks gerecycled als toiletpapier. Weblogs zijn zó 2009 en verder.

Veel weblogs zijn schijtlollig, kankeren op vanalles en nog wat, maar als puntje bij paaltje komt hollen ze hard weg. De meeste webloggers zijn omkoopbaar. Neem GeenStijl bijvoorbeeld. Alternatief is dat niet meer te noemen. Het concept is bedacht door marketing jongens. En dat ze zelfs op een oud medium zoals televisie hun dingetje gaan doen (*fluit*) geeft te denken. GeenStijl is voor wat geld makkelijk omkoopbaar.

Ook bij GeenStijl bestaat er geen strikte scheiding tussen redactie en commercie. Het GeenStijl-bericht ‘Fok!-user filmt eigen inbraak‘ was onderdeel van een commerciële samenwerking tussen het weblog en OMD, vertelde Smit.

Volgens Weesie komen dergelijke betaalde blog-berichten echter nauwelijks voor op GeenStijl. “Het gebeurt bijna niet. Je wordt kapotgemaakt door je publiek. Die zagen je tot boven je knieën af.” De openhartige Smit maakt zich minder zorgen over de geloofwaardigheid van GeenStijl en VKmag. “Voor de meeste bezoekers doet het er toch niet toe of het waar is of niet.”

(bron)

Gelukkig zijn er nog wel onafhankelijke webloggers die iets zelf scheppen. Die iets maken. De Creatieve Webloggers. En voor die webloggers zijn we blog-art begonnen. In het jaar dat de weblogs 10 jaar bestaan.

Creatief heeft wat te doen met scheppen, met maken, met iets nieuws doen, iets speels, iets tegendraads, iets origineels.

Een weblog dat gaat over de handigheidjes van een iPhone is een niet-creatief weblog. Informatief is het woord dat ze daarvoor uitgevonden hebben.

Maar daarentegen je iPhone in de sloot pleuren en daar een foto of video van maken, dat is wel creatief :-)

(Creative Commons BY foto: magic_quote)

via: cartoonstock.com

Sommige dingen vergeten we. En soms lukt het juist niet iets te vergeten. Het geheugen en ons brein zijn daarin onnavolgbaar. Maar wat we ons herinneren bepaalt voor een groot deel wie we zijn en hoe we over onszelf denken: we zijn wie we ons herinneren te zijn.

Het DocBlog ‘Herinnerik’ gaat over het ondoorgrondelijke, maar fascinerende, menselijke brein en de werking van het geheugen en kwam mede tot stand naar aanleiding van het festival op 18 april in Pakhuis de Zwijger Het Geheugenhuis.

Ook al zijn dit blogs met publieke omroep tintjes, jij als blogger kan er op een mooie manier inspiratie uit halen en daarmee, op je eigen blog, mee aan de slag. En dat verbindt weer.

Heb jij een Herinnerik blogstukje? Deel het hier!

Schrijven doe ik al van kinds af aan. Vroeger had ik een grote typemachine waarop ik menig vel papier vol tikte. Veel verhalen. Vooral veel onafgemaakte verhalen tikte ik op het papier.

Een paar schoolkranten en fanblaadjes verder en ik begon van het schrijven mijn werk te maken. Eerst als student: dikke werkstukken over film werden opgevolgd door een dikke scriptie over stripverfilmingen. En intussen en erna schrijf ik scripts, gedichten, dagboeken en freelance opdrachten.

In 2006 startte ik dit blog: ik had ideeën voor artikelen die ik niet bij een opdrachtgever kwijt kon maar wel wilde schrijven. Schrijven zonder publiek is voor mij alleen geschikt als oefening. Dus publiceren op het web, voor specifiek geïnteresseerden of googlers. Inmiddels is Mike’s Webs voor mij meer geworden dan een plek om artikeltjes te plaatsen. Bloggen werkt verslavend. Sinds ik fulltime werk voor een uitgeverij is het bloggen er dan ook niet minder op geworden. Toch stel ik mezelf geregeld de vraag waarom ik blog.

1. Ik blog dus in besta: het weblog biedt een platform om anderen mijn teksten te laten lezen. Een mogelijkheid om mijn gedachten uit te zenden. Geldingsdrang speelt een rol, want wie vindt het nu niet leuk om gelezen te worden?

2. Schrijfoefening: schrijven is net als topsport – je moet het bijhouden om beter te worden en je spieren soepel te houden.

3. Wederhoor: het leukste van bloggen zijn de reacties die op je stukjes komen. Ik heb het dan niet over de zure, vaak niet-belezen reacties waar duidelijk uit af te lezen is dat de reageerder niet meer heeft gelezen dan de titel van de post. Het zijn juist de inhoudelijke reacties van mensen die een ervaring delen of hun mening geven. Daarbij staat reageren of niet reageren iedereen vrij. Niets is verplicht, wat me brengt op punt vier:

4. Speelsheid: het web staat vol met regels voor het bloggen. Wat je moet doen om je statistieken te verbeteren, wat een goede post is, etc. Dit zijn vaak goede tips, maar het mooie van bloggen is voor mij de vrijheid om te publiceren wat je wilt. Ga je helemaal uit je dak van je katten, dan zet je een filmpje over die viervoeters op je blog. Heb je een voorkeur voor oude rockplaten, dan schrijf je daar lekker een stukje over. Soms ben ik zo enthousiast over iets (film, boek, cd, ontmoeting) dat ik dat enthousiasme met de wereld wil delen. En als ik zin heb om vage cartoons online te zetten, dan kan dat ook gewoon. Het digitale podium biedt ruimte om te experimenteren met vorm en inhoud.

5. Community: ik heb veel aardigheid in het lezen van en reageren op andermans blogs. Het is leuk om vaste lezers te hebben die terugkomen om je nieuwe posts te lezen. Er ontstaat zo een community die soms alleen bestaat uit wederzijdse reacties, maar soms ook leidt tot echte ontmoetingen. Mensen die je anders misschien niet had ontmoet of had gesproken. Bloggen, en het interpret in het bijzonder, brengt mensen bij elkaar.

En waarom blog jij? Voor wie blog jij? En wat betekent bloggen voor jou?

de meerwaarde van een weblog voor jou?

Ze groeien als paddestoelen uit de grond. Weblogs zijn ‘in’. Voor privé, werk en hobby doeleinden. Leg JIJ eens uit waarom het voor JOU een meerwaarde heeft.